ไฟฟ้าช็อตเพื่อระงับเหตุทันที
เหวยหว่านตาเหลือกค้าง ร่างกายชักกระตุกก่อนล้มฟุบลงไป ในมโนสำนึกสุดท้ายก่อนหมดสติ เพียงรู้สึกถึงความสิ้นหวัง…
‘ทำไม… ทำไมถึงมีแต่ฉันที่ต้องเจ็บตัวแบบนี้!’
ซูอีเฉินพาซู่เป่าเดินออกมาถึงด้านหน้าเรือนจำ ผู้คุมที่เดินมาส่งเอ่ยกำชับ “ปกติญาติจะเยี่ยมได้แค่เดือนละครั้งสองครั้งเท่านั้นครับ ช่วงนี้เหวยหว่านดูจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เดือนหน้าค่อยมาใหม่ดีกว่า พยายามรักษาระยะห่างไว้หน่อยนะครับ”
“ขอบคุณครับ” ซูอีเฉินพยักหน้าตอบรับ
“วางใจเถอะค่ะคุณลุง พวกเราไม่มาอีกแล้วล่ะ!” ซู่เป่าโบกมือลา
“?”
รถยนต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกสู่โลกภายนอก เมื่อล้อคู่หน้าทับเส้นขอบประตูใหญ่พ้นไปได้ครึ่งคัน ผีหนุ่มดวงซวยก็ตื่นเต้นจนเนื้อสั่น ในที่สุดเขาก็จะได้หลุดพ้นจากขุมนรกนี่เสียที!
เขาระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความบ้าคลั่ง “ออกมาแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ผมออกมาแล้ว!!!”
“สิบเจ็ดปี… เต็ม ๆ สิบเจ็ดปีที่รอคอย!”
“ข้าคือหลงอ้าวเทียน! ในที่สุดฟ้าก็มีตา! ไหน… วันนี้หน้าไหนมันจะกล้าขวางทางคนอย่างผมอีก!”
จู่ ๆ พลังอาฆาตก็พุ่งทะลักออกมาจากร่างเขา กลุ่มก้อนทะมึนม้วนตัวเป็นสายลมพุ่งทะลุหน้าต่างรถเพื่อหนีออกไปทันที!
“คิดจะใช้กลอุบายหนีงั้นเหรอ?” จี้ฉางหรี่ตามอง
“หยุดนะ จะไปไหน!” ซู่เป่าร้องตะโกนเสียงหลง
หลงอ้าวเทียนในมาดขึงขังตวัดสายตาดูแคลนกลับมา…
‘หึ มีแต่ไอ้โง่เท่านั้นแหละที่ยอมไปกับพวกแก ผมต้องการอิสรภาพต่างหาก!
