ป็นตัวอย่างที่ไม่ควรทำตาม ไม่ว่าเขาจะจู่โจมด้วยท่าทางพิสดารเพียงใด สุดท้ายก็จบลงที่การนอนจูบพื้นดินเสมอ!
การซ้อมรับมือเหตุระเบิดครั้งนี้ทิ้งความประทับใจไว้ให้เด็ก ๆ อย่างมาก ระหว่างเดินเข้าแถวกลับห้องเรียน แต่ละคนต่างเลียนแบบท่าทางเท่ ๆ ของมู่กุยฝาน และพากันอิจฉาซู่เป่าที่มีคุณพ่อเก่งกาจขนาดนี้
ซู่เป่าโบกมือลาคุณพ่อและคุณลุงห้าด้วยดวงตาที่เป็นประกายชื่นชม “คุณพ่อเก่งที่สุดเลยค่ะ!”
มู่กุยฝานยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ พลางยกมุมปากขึ้นด้วยความอ่อนโยน “อืม”
เมื่อเห็นคุณลุงคนที่ห้าดูหน้ามุ่ยและกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์ ซู่เป่าจึงรีบหันไปปลอบ “วันนี้คุณลุงห้าแสดงบทคนร้ายได้สมจริงมากเลยค่ะ เก่งมาก ๆ เลย!”
“ถ้าเป็นคนร้ายคนอื่นล้มแรงแบบนี้หน้าตาคงบวมช้ำไปหมดแล้ว แต่คุณลุงห้ายังหล่อเหลาเหมือนเดิมเลยนะคะ!”
เด็กน้อยชูนิ้วโป้งให้พร้อมรอยยิ้มจริงใจ ทำให้ซูอิงเอ๋อร์ที่กำลังขุ่นมัวรู้สึกราวกับมีน้ำทิพย์มาชโลมใจ เขารีบถามทันที “จริงเหรอ?”
“จริงที่สุดค่ะ!” ซู่เป่าพยักหน้ายืนยันเสียงหนักแน่น
คุณลุงห้าจึงยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุขทันที ในที่สุดหลานสาวตัวน้อยก็เอ่ยชมเขาแล้ว แม้จะชมในบทบาทโจรก็ตาม เขากลับไปพร้อมความภาคภูมิใจที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้
นี่แหละคือศิลปะการรักษาสมดุลความรู้สึกของซู่เป่าผู้เชี่ยวชาญ…
หลังจากเสร็จธุระ มู่กุยฝานก็เปลี่ยนชุดแล้วขับรถมารับซู่เป่าที่โรงเรียน ขณะกำลังบังคับพวงมาลัย จู
