จนหายดี นี่เพิ่งจะหายได้ไม่ทันไร ใบหน้ากลับมีแผลใหม่มาอีกแล้ว!
ซู่เป่าไม่ได้ติดใจเรื่องแผลเลยสักนิด เธอรีบยื่นมือน้อย ๆ ออกมาอย่างร่าเริงเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ “คุณยายดูสิคะ! หนูได้รางวัลมาเยอะแยะเลยนะ!”
บนหน้าผากกลมมนมีสติกเกอร์คำว่า “เธอเก่งมาก” แปะเด่นอยู่ หลังมือซ้ายมีสติกเกอร์รูปนิ้วโป้งสองอัน ส่วนมือขวาประดับด้วยรูปเจ้าหญิงหิมะอีกสองตัว
เด็กน้อยเดินอวดรางวัลราวกับเพิ่งชนะเลิศอะไรสักอย่างมา เธอเดินโชว์ให้ทุกคนในครอบครัวดูทีละคนด้วยความภูมิใจ แม้แต่ เสี่ยวอู่ ก็ไม่เว้น
“เสี่ยวอู่ดูนี่สิ! หนูมีสติกเกอร์เยอะมากเลยนะ มีเฉพาะเด็กที่ทำตัวดีมาก ๆ เท่านั้นแหละถึงจะได้มา! หนูเก่งใช่ไหมล่ะ?”
เสี่ยวอู่กระพือปีกพลางร้องชมเชยเสียงดัง “เก่งมาก! เก่งที่สุด! เธอคือสายฟ้า! เธอคือแสงสว่าง! เธอคือรัศมีเจิดจ้ากากา! ตำนานเพียงหนึ่งเดียว—โอ้ววว ซูเปอร์สตาร์—”
ซู่เป่าดีใจจนเนื้อเต้น แม้แต่ตอนอาบน้ำเธอก็ยังเสียดายจนไม่อยากลอกสติกเกอร์ออก สุดท้ายมู่กุยฝานต้องไปหาสมุดเล่มหนึ่งมาให้เธอ เพื่อใช้สำหรับเก็บสะสมสติกเกอร์พวกนี้โดยเฉพาะ
มู่กุยฝานคอยเป็นผู้ช่วยจดบันทึกใต้สติกเกอร์แต่ละแผ่น ตามคำอธิบายของลูกสาว
“อันนี้คือตอนที่คุณครูเรียกชื่อแล้วหนูขานรับเสียงดังที่สุดค่ะ คุณครูเลยให้รางวัลมา!”
“ขานชื่อเสียงดังที่สุดตอนเช็กชื่อ รางวัลคนเก่ง… อืม เรียบร้อย” มู่กุยฝานจรดปากกาเขียนบันทึกใต้ภาพนั้น
“ส่วนอันนี้คือ
