ยังกระพือปีก เดินส่ายอาด ๆ พร้อมกับตะโกนลั่น “ปีศาจเขาดำมาแล้ว! ปีศาจเขาดำมาแล้ว!”
“พวกคุณ… เป็นอะไรกันหรือ?” มู่กุยฝานกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยใบหน้าหน้าตาย
“ยังจะมาถามอีก! หน้าผากซู่เป่าไปโดนอะไรมา? คุณเป็นผู้ใหญ่ภาษาอะไร ทำไมถึงปล่อยให้เด็กเจ็บตัวแบบนี้!” คุณนายผู้เฒ่าซูกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ
มู่กุยฝานชะงักไปครู่หนึ่ง
เสียงบ่นด่าไม่ขาดสายของคุณนายผู้เฒ่าซู แม้เป็นการพบกันครั้งแรก แต่เธอกลับใส่เขาไม่ยั้งโดยไม่มีความเกรงใจหรือเหินห่างเลยแม้แต่นิดเดียว
สิ่งนั้นทำให้มู่กุยฝานนึกถึงแม่ที่จากไปนานแสนนาน
นานจนเขาไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะได้ยินคำบ่นที่แฝงด้วยความรักแบบนี้อีกครั้ง
“ขอโทษครับ” เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยเสียงเบา
คุณนายผู้เฒ่าซูแค่นเสียง “ฮึ!” ในลำคอ เธอไม่มีทางยกโทษให้ง่าย ๆ หรอก ใครมาทำให้หลานสาวสุดที่รักเจ็บตัว เธอถือเป็นศัตรูอันดับหนึ่ง!
“คุณยายคะ ไม่เกี่ยวกับคุณพ่อเลยค่ะ!” ซู่เป่าเห็นทุกคนเข้าใจผิด จึงรีบโบกมือน้อย ๆ
ทุกคนในบ้านได้ยินคำนั้นแล้วก็พลันรู้สึกปวดใจจี๊ด…
เพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียว เรียกพ่อคล่องปากขนาดนี้เลยเหรอ!?
แถมยังออกตัวปกป้องกันสุดฤทธิ์อีกด้วย!
ซูอี้เชินหลังจากตรวจสอบหน้าผากหลานอย่างละเอียด ก็พบว่ามันแค่ถลอกและบวมขึ้นมานิดเดียว ไม่ได้สาหัสอย่างที่เห็นตอนแรก แต่ไอ้ยาสีแดงที่ป้ายมาจนเลอะเทอะนี่แหละ ทำให้ดูน่ากลัวเกินจริง
“ซู่เป่า บอกลุงเล็กหน่อ
