เดิมของเธอ…
**
ทางด้านตระกูลมู่ พ่อบ้านเพิ่งกลับมาถึงคฤหาสน์ คุณนายผู้เฒ่ามู่ซึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขกชั้นหนึ่ง เอ่ยถามขึ้นลอย ๆ “เป็นอย่างไรบ้าง? คนตระกูลซูคงดีใจจนเนื้อเต้นเลยล่ะสิ?”
พ่อบ้านยืนกุมมือลงอย่างนอบน้อม ก่อนรายงานตามจริง “คุณผู้หญิงครับ… บัตรเชิญส่งถึงมือแล้วครับ แต่คุณท่านซู ดูจะไม่พอใจนัก แถมยังไล่ผมออกมาตรง ๆ เลยด้วยครับ” เขาหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนใส่ไฟต่อ “สงสัยจะเป็นเพราะเรื่องวันก่อนที่พวกเราไม่ยอมพบเด็กคนนั้น พวกเขาเลยเก็บมาเป็นความแค้นล่ะมั้งครับ ดูเหมือนตระกูลซูจะประคบประหงมเด็กคนนั้นจนเกินเหตุ”
คุณนายผู้เฒ่ามู่ขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์
“ตระกูลซูช่างใจแคบเสียจริง… ก่อนหน้านี้ฉันก็แว่วมาว่าเด็กคนนั้นอยากไปเรียนหนังสือ ซูอีเฉิน ก็ตามใจส่งไปเรียนจริงๆ แถมพอมีครูไปทำให้เด็กนั่นไม่พอใจ ครูคนนั้นก็ถูกไล่ออกและถูกเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพทันที”
“ตามใจกันจนเสียคน” เธอกล่าวสำทับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เด็กที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเอาแต่ใจ และไร้มารยาทแบบนี้ ตระกูลมู่ของเราไม่มีวันยอมรับเข้าบ้านเด็ดขาด”
เธอกำชับทิ้งท้ายด้วยความถือดี “จำไว้นะ เมื่อถึงเวลา… ให้เชิญเฉพาะพวกข้าราชการระดับสูงและคนใหญ่คนโตเข้าบ้าน ส่วนพวกเศรษฐีเงินถังในแวดวงธุรกิจให้อยู่แค่ในสวนก็พอ… และสำหรับตระกูลซู จัดให้พวกเขาอยู่แถวนอกสุดก็เกินพอแล้ว!”
ในตอนนี้คุณนายผู้เฒ่ามู่กำลังลำพองใจถึงขีดสุด เธอคิดว่าตระกู
