้นโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ลูกน้องรับสาย และพูดคุยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรายงานผ่านกระจกมองหลัง “นายท่านครับ เบื้องบนสั่งให้ท่านเข้าร่วมประชุมด่วนในวันนี้ครับ”
“ไม่ไป ฉันจะไปตามหาลูก” มู่กุยฝานส่งเสียงฮึดฮัดผ่านจมูกเบา ๆ
“ครั้งนี้ ต้องไปจริง ๆ ครับ!” ลูกน้องเน้นย้ำน้ำเสียงหนักแน่น “คนคนนั้นต้องการพบท่านด้วยตัวเอง”
หากแม้แต่บุคคลสำคัญที่สุดของประเทศหงส์ยังมาเยือนด้วยตนเอง แล้วเขายังเพิกเฉยไม่ไปตามนัด นั่นคงไม่ต่างอะไรกับการท้าทายอำนาจฟ้าดินเลยทีเดียว!
ทว่าในอีกด้านหนึ่ง เมื่อซูอีเฉินพาซู่เป่ามาถึงหมู่บ้านของซินจื่อเหมิงอาศัยอยู่ พวกเขากลับพบว่าครอบครัวของเธอยังไม่กลับมาจากข้างนอก
“กลับไปก่อนดีไหม?” ซูอีเฉินเอ่ยถามหลานสาว
“ซู่เป่า ลองคำนวณดูหน่อยสิ” จี้ฉางยืนพิงไหล่อยู่อีกด้านเอ่ยขึ้น
“คุณลุงใหญ่รอแป๊บนึงนะคะ ซู่เป่าต้องขอนับนิ้วก่อน” ซู่เป่านอนคว่ำแนบกระจกหน้าต่างรถพลางทอดสายตามองออกไปข้างนอก
เด็กน้อยวัยกระเตาะพูดจบก็ก้มมองนิ้วป้อม ๆ ของตัวเองด้วยความจริงจัง ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววเคร่งขรึมราวกับปรมาจารย์ตัวน้อย
ซูอีเฉินสั่งให้คนขับรถจอดพักริมถนนนอกหมู่บ้าน เขามองดูท่าทางของซู่เป่าด้วยสายตาขบขันแฝงความเอ็นดู “ซู่เป่าเก่งขึ้นขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวนี้ไม่ต้องพลิกกระดองเต่าทำนายแล้วเหรอ?”
“อ้าว! วันนี้หนูลืมพาคุณตาเต่าออกมาด้วยซะแล้วค่ะ!” ซู่เป่าทำหน้าเสียดายทันควัน
ซูอีเฉินยิ้มพลางส่ายหน้าเบา ๆ มีเพี
