เล็กยิ้มกว้างจนตาหยี เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวพลางเอียงคอเล็กน้อยมองซูอี้เชินผ่านกระจก ท่าทางซุกซนนั้นช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน
“เก่งมาก เก่งที่สุดเลย” ซูอี้เชินแตะจมูกมนของเธอเบา ๆ
ดีจริง ๆ…
ตอนนี้เจ้าตัวน้อยกลายเป็นเด็กร่าเริง และมีชีวิตชีวาได้ถึงขนาดนี้แล้ว เขายังจำภาพวันแรกที่พบเธอได้ดี เด็กน้อยถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ดวงตาไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิต ดูเย็นชาราวกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกคนนั้น…
ซู่เป่าล้างมือจนสะอาดเอี่ยมแล้วใช้ผ้าเช็ดมือด้วยความตั้งใจ ก่อนวิ่งนำหน้าไปยังห้องอาหาร ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็หยุดกะทันหัน แล้วย้อนกลับมาจูงมือซูอี้เชิน “คุณลุงเล็ก รีบเดินเร็ว ๆ สิคะ น้ำลายของซู่เป่ามันเริ่มจะไหลออกมาแล้วนะ!”
ซูอี้เชินยิ้มกว้าง ยอมให้หลานสาวตัวน้อยจูงเขาเข้าไปในห้องอาหารแบบว่าง่าย
คุณยายซูโชว์ฝีมือเนรมิตอาหารเลิศรสถึงสิบอย่าง พร้อมน้ำซุปอีกหนึ่ง จัดเต็มครบทุกประเภท
เริ่มจาก ขาหมูพริกเกลือ ผ่านการตุ๋นจนรสชาติเข้าเนื้อในหม้อความดัน ก่อนจะนำไปทอดจนหนังกรอบเหลืองทองแล้วโรยด้วยพริกเกลือจนหอมฟุ้ง หมูแดงน้ำผึ้ง ซึ่งคัดเฉพาะเนื้อส่วนหัวไหล่ ซึ่งนุ่มที่สุดมาชโลมด้วยน้ำซุปรสเข้มข้นจนเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำแต่ไม่เลี่ยน
แม้กระทั่งเนื้อวัวก็ยังถูกรังสรรค์เป็น เนื้อวัวแสงโคม ตำรับวังหลวง เนื้อถูกหั่นบางเฉียบแล้วนำไปอบจนกรอบ แต่ละแผ่นเรียงตัวซ้อนกันรอบโคมดอกบัว ดูสวยงามราวกับกล
