ด้วยล่ะคะ?” หานหานถามด้วยความแปลกใจ
ในสายตาหานหาน คุณป้าคนนี้ดูใจดี และคุยง่ายมาก ไม่น่าเข้ากับเด็กและย่าจอมแสบพวกนั้นได้
“ใช่ค่ะ ทำไมล่ะคะ? ปกติเราควรจะพาแต่เพื่อนสนิทมาเล่นด้วยกันไม่ใช่เหรอ ถ้าเราไม่ชอบใคร เราจะไปเล่นกับเขาทำไม” ซู่เป่าพยักหน้าเห็นด้วย
ซินจื่อเหมิงเม้มริมฝีปาก แววตาหม่นหมอง “ป้าก็ไม่อยากพามาหรอกจ้ะ แต่นั่นเป็นญาติฝั่งสามี พวกเขาเรียกร้องมาเที่ยวสวนสนุกให้ได้…”
“ให้ตายสิ… ลูกสาวตัวเองแท้ ๆ ป้ายังไม่เคยพาสวนสนุกเลย แต่กลับต้องมาพาคนพวกนี้มาแทน”
“แล้วเราปฏิเสธไม่ได้เหรอคะ?” ซู่เป่าเอ่ยถามอย่างซื่อตรง
“ก็เพราะเห็นว่าเป็นญาติกันนี่แหละจ้ะ มันเลยลำบากใจตอนพูดคำว่าไม่” ซินจื่อเหมิงถอนหายใจ
ซู่เป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก โลกของผู้ใหญ่ช่างซับซ้อนและเข้าใจยากจริง ๆ!
ในเมื่อไม่ชอบใจ เหตุใดถึงไม่ปฏิเสธไปเสียล่ะ?
ทำไมต้องฝืนทำในสิ่งที่ตนเองไม่มีความสุขด้วย? ความสุขไม่ใช่สิ่งสำคัญสุดหรอกหรือ?
“ในเมื่อเป็นญาติทางฝั่งสามีของคุณป้า ทำไมสามีคุณป้าถึงไม่พาเขามาเองล่ะครับ?” ซูเหอเหวินผู้ยึดมั่นในเหตุผลถามขึ้นด้วยความสงสัย
“เขาบอกว่าจะไปตกปลา ไม่มีเวลามาน่ะสิ!” ซินจื่อเหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ
เด็ก ๆ ทุกคนถึงกับตะลึงงัน
ไปตกปลาเนี่ยนะ?
การตกปลาดูอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายเสียหน่อย! ในเมื่อไม่ได้ติดงานสำคัญ แล้วเหตุใดถึงมาไม่ได้?
“ถ้าอย่างนั้นคุณป้าก็ไม่ต้องมาสิคะ! อย่าไปตามใจเขามา
