ง ๆ เราก็ยังมียาเลี่ยวปาเจี่ยวอยู่นะครับ”
เสี่ยวอู่พอได้ยินชื่อยาสมุนไพรเลี่ยวปาเจี่ยว ซึ่งเป็นสมุนไพรแก้ร้อนใน ก็รีบส่ายหัวรัวพลางแผดเสียงร้องกากา “เลี่ยวปาเจี่ยว เลี่ยวปาเจี่ยว ก้นบานแน่!”
ซูอี้เชินซึ่งกำลังเดินไปริมแม่น้ำ เพื่อเก็บคันเบ็ดถึงกับสะดุดกึกลื่นไถลล้มลงบนพื้นหญ้าเสียงดัง ตุ้บ!
เขารู้สึกเหมือนก้นจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เสียให้ได้ จึงได้แต่ถลึงตามองเจ้านกแก้วตัวแสบอย่างหมดคำพูด
“วิ่งเร็ว! วิ่งเร็ว!” เจ้านกแก้วกระพือปีกพึ่บพั่บพลางส่งเสียง ซู่เป่าหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจ ก่อนพานกแก้วคู่หูวิ่งปร๋อหายไปทันที
อารมณ์ของเด็ก ๆ นั้นเปลี่ยนผันง่ายดายราวกับเมฆครึ้มและแสงแดดสลับกันไปมา เพียงแค่เปิดหรือปิดม่านหน้าต่าง ความขุ่นมัวทั้งหลายก็มลายหายไปสิ้น
บนพรมหญ้าสีเขียวมรกต เจ้าตัวเล็กนุ่มนิ่มกำลังวิ่งนำหน้าอย่างร่าเริง โดยมีนกแก้วส่งเสียง บินร่อนไล่หลังมาติด ๆ
ด้านซูเหอเหวินและซูเหอเวิ่นนั่งขัดสมาธิอ่านหนังสือกันเงียบ ๆ อยู่ภายในเต็นท์ ส่วนซูจื่อซียังคงทิ้งตัวเอนหลังท่าทางเหมือนคนแก่บนเตียงลมพลางจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ในมือ
ปากก็ตะโกนลั่น “บุกเข้าไปสิวะ! ไอ้โง่นี่ เล่นอะไรของมัน!”
ส่วนหานหานกลับเงียบเสียงลงแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร้องไห้จนหมดแรงหรือยังคงขวัญเสียกับเหตุการณ์เมื่อครู่ จึงขดตัวหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงลมอีกตัวหนึ่ง
ภาพเบื้องหน้านั้นช่างดูอบอุ่น จนทำให้สมาชิกคนอื่น ๆ ในบ้านลืมความไ
