ม่สบายใจก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท
ทว่า… แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างเสวี่ยเอ๋อร์กลับปรากฏตัวขึ้นในเวลาไม่นาน
“ซู่เป่าจ๊ะ นี่เค้กสตรอว์เบอร์รีสำหรับเธอจ้ะ!” เสวี่ยเอ๋อร์ปั้นวงหน้าให้ดูเรียบร้อย “คุณแม่ของพี่ทำเองเลยนะ! อร่อยมาก ๆ เลยล่ะ ดีกว่าที่ขายตามร้านทั่วไปเสียอีก!”
เหตุการณ์โกลาหลที่เพิ่งผ่านพ้นไป ครอบครัวของเธอแอบซุ่มดูอยู่ทั้งหมดแล้ว แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์จึงส่งลูกสาวให้มาเสิร์ฟเค้กเพื่อหวังตีสนิทและสืบข่าวไปในตัว
เสวี่ยเอ๋อร์ส่งยิ้มหวานหยดปานน้ำผึ้ง เธอเชื่อมั่นว่าในโลกนี้ไม่มีใครที่เธอจะเอาชนะใจไม่ได้…
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีเค้กสตรอว์เบอร์รีมาล่อใจแบบนี้ เด็กคนไหนก็ไม่มีทางต้านทานไหว
“หนูไม่เอาค่ะ” แต่ซู่เป่ากลับส่ายหน้าปฏิเสธ
เสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกเสียหน้าทันที เธอค่อนขอดในใจว่าซู่เป่าช่างเป็นเด็กไร้มารยาท
ได้แต่แสร้งกัดริมฝีปากเบา ๆ พลางทำสีหน้าตัดพ้อ
“ซู่เป่า… เธอไม่ชอบพี่สาวคนนี้ใช่ไหมจ๊ะ?”
“ใช่ค่ะ!” ซู่เป่าจ้องมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง ก่อนพยักหน้าหงึกหงักยืนยันหนักแน่น
คราวที่แล้วหนูก็เคยบอกไปแล้วนี่นา? ทำไมพี่สาวคนนี้ถึงจำไม่ได้กันนะ!
เสวี่ยเอ๋อร์ไม่เคยถูกปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้มาก่อน ดวงตาทั้งสองของเธอก็เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ทำท่าทางราวกับถูกซู่เป่ารังแกเข้าให้อย่างหนัก ทว่าซู่เป่าเพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่น แล้ววิ่งแนบหนีไปทันที!
เสวี่ยเอ๋อร์ไม่มีโอกาสแม้แต่จะแสดงอารมณ์โศกเศร้า
