ระบายยิ้มอย่างสุภาพเรียบร้อย “ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมงานวันเกิดครบรอบ 4 ขวบของซู่เป่า สมาชิกตัวน้อยของครอบครัวเราครับ”
เขากวาดสายตามองไปรอบงาน กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ซู่เป่าเป็นลูกสาวของน้องสาวผม ซูจิ่นอวี้แม้ว่าจิ่นอวี้จะจากพวกเราไปแล้ว แต่ผมขอสัญญาว่าตระกูลซูจะไม่มีวันปล่อยให้ซู่เป่าต้องเผชิญกับความเสียใจแม้แต่นิดเดียว!”
“และในโอกาสนี้ ผมขอประกาศให้ทุกท่านทราบอย่างเป็นทางการว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ซู่เป่าจะใช้นามสกุลซู โดยมีชื่อจริงว่า ซูจื่อซู”
“ขอขอบคุณทุกท่านอีกครั้งที่มาร่วมเป็นสักขีพยานครับ”
แขกต่างพยักหน้าเห็นพ้อง และทยอยเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลซู ขณะเดินออกไปพวกเขายังอดไม่ได้ที่จะกระซิบเสียงเบา
“ได้รับการปกป้องจากคุณลุงผู้ทรงอิทธิพลถึงแปดคน… ต้องบอกว่าคุณหนูซู่เป่านี่น่าอิจฉาจริง ๆ”
“ใช่เลย นี่แหละคือเจ้าหญิงตัวจริง!”
เสวี่ยเอ๋อร์ จับชายกระโปรงของแม่ไว้แน่น พลางนึกถึงภาพที่ซู่เป่าสวมชุดราตรีลายท้องฟ้าดวงดาวที่เปล่งประกายเจิดจ้า เธอรู้สึกอิจฉา…
เธอเองก็อยากมีคุณลุงที่ทั้งเก่งและเท่แบบนั้นบ้าง
ตอนนั้นเอง แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์สังเกตเห็นว่าในห้องโถงชั้นล่างยังมีคนบางส่วนที่ยังไม่ออกไป เมื่อเห็นคนรู้จักวิ่งเข้าไปอย่างรีบร้อน เธอจึงรีบดึงเขาไว้แล้วถามว่า “คุณหลี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
คุณหลี่ตอบกลับมาว่า “ศาสตราจารย์เหลาเดินทางมาถึงแล้วครับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั
