ออกไปเดินเล่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ไม่รู้ว่ามันไปซุกซนที่ไหน สองสามวันถึงจะกลับบ้านครั้งนับว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ก็มักจะคาบกระต่ายป่า ไก่ฟ้า กลับมาให้ที่บ้านและคนงานทำเป็นกับข้าวอยู่บ่อยๆ ไม่เคยกลับมามือเปล่า
พูดจบ อวิ๋นเจียวก็หยิบถุงเล็กๆ ที่ใส่ขนมหวานออกมาจากเอว ยื่นให้อวิ๋นฉี่รุ่ยพลางกล่าวยิ้มๆ “แบ่งให้พวกเขากินสิ”
อวิ๋นฉี่รุ่ยรับถุงผ้ามาจากอวิ๋นเจียว แล้วเอ่ยสั่งราวกับเป็นผู้ใหญ่ “ใครอยากกินขนมหวานก็ไปล้างมือก่อน ก่อนกินข้าวและหลังขับถ่ายต้องล้างมือ จำให้ขึ้นใจ…”
อวิ๋นเจียวเดินไปไกลแล้วแต่ก็ยังได้ยินเสียงตะโกนของอวิ๋นฉี่รุ่ยอยู่ จากการเปลี่ยนแปลงของอวิ๋นฉี่รุ่ยทำให้เห็นได้ว่าการอบรมบ่มเพาะของพ่อแม่นั้นสำคัญต่อเด็กเพียงใด
ตอนที่อวิ๋นโส่วจู่กับภรรยายังอยู่กับเขา นอกจากจะสอนให้เขาเอาเปรียบผู้อื่นแล้ว ก็ไม่ได้สอนอะไรอีกเลย ไม่เพียงแต่ไม่สอน ยังแทบจะไม่สนใจไยดีเขา
แต่หลังจากที่ชุ่ยเหนียงเข้ามา นางปฏิบัติต่ออวิ๋นฉี่รุ่ยเหมือนลูกแท้ๆ ทุ่มเทแรงกายแรงใจในการสั่งสอนเขา และตัวอวิ๋นฉี่รุ่ยเองก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
อวิ๋นเจียวกลับถึงบ้าน ฟางซื่อก็ห่อเกี๊ยวผักเสร็จแล้ว ฟางซื่อห่อสองไส้ ไส้หนึ่งเป็นผักล้วน อีกไส้ใส่เนื้อสัตว์
“ท่านแม่ ทำไมท่านไม่รอข้าก่อนค่อยห่อล่ะเจ้าคะ
