อายจริงๆ อยากจะหนีไปที่ไหนก็ไปสิจะมาที่หมู่บ้านของพวกเราด้วยทำไม ระวังจะทำให้ฮวงจุ้ยของหมู่บ้านเสียหายนะ!”
“ใช่ๆ ท่านเจ้าหน้าที่รีบจับพวกเขาไปเถอะ!” ชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันพูดคุยอย่างออกรส ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับกำลังดูละครลิง
อวิ๋นเจียวมองดูด้วยความเฉยชา คนที่พูดจาเสียดสีเหล่านั้น ล้วนเป็นพวกคนเกเร
ผู้เฒ่าเฉียวกับลูกศิษย์ของเขาก็อยู่ในฝูงชนเช่นกัน เมื่อเห็นดังนั้นจึงตะโกนขึ้นว่า “พวกเจ้าเงียบปากกันได้แล้ว พูดจาเหลวไหลอันใด? มีทาสหลบหนีที่ไหนพาลูกพาเมียกลับมาซื้อที่ดินที่บ้านเกิดแล้วลงหลักปักฐานสร้างบ้านกัน?”
จากนั้นก็ประสานมือคำนับเจ้าหน้าที่ทางการด้วยท่าทางนอบน้อม “ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งสองคงเข้าใจผิดแล้วกระมัง?”
อวิ๋นโส่วจู่กับภรรยาของเขาแอบดูอยู่หลังเนินดินข้างๆ ลานบ้าน พอเห็นผู้เฒ่าเฉียวออกมาช่วยพูดแก้ต่างให้ครอบครัวอวิ๋นโส่วจง ทั้งสองคนก็ด่าทอผู้เฒ่าเฉียวในใจว่า ‘ยุ่งไม่เข้าเรื่อง’
อวิ๋นโส่วจู่ยุยงเถาซื่อสำเร็จ ตั้งแต่เช้าตรู่ก็ไล่อวิ๋นโส่วกวงกับภรรยา รวมถึงอวิ๋นโส่วเย่ากับภรรยา ไปช่วยทำงานที่บ้านแม่ของเถาซื่อ ส่วนผู้เฒ่าอวิ๋นก็ถูกเถาซื่อหลอกให้ไปบ้านอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ที่ในตำบลด้วยกัน
บังเอิญเหลือเกิน ไม่ว่าจะผู้ใหญ่บ้านหรือหัวหน้าตระกูลต่างก็ไม่อยู่ในหมู่บ
