้าน ที่บังเอิญยิ่งกว่านั้นก็คือ เขาจะไปแจ้งความที่ศาลาว่าการอำเภอ พอเดินออกจากหมู่บ้านไหวซู่ได้ไม่ไกล ก็บังเอิญเจอกับเจ้าหน้าที่ทางการสองคนนั้นพอดี เจ้าหน้าที่สองคนนั้นกำลังตามหาคนอยู่ และได้ไต่ถามข้อมูลบางอย่างจากเขา เขาตอบทุกคำถาม แม้จะไม่ใช่คำตอบที่เจ้าหน้าที่ทางการสองคนนั้นต้องการ แต่อวิ๋นโส่วจู่ก็ถือโอกาสแจ้งความว่าอวิ๋นโส่วจงเป็นทาสหลบหนี
อวิ๋นโส่วจู่คิดว่าวันนี้ฟ้าดินกำลังช่วยเขา! เดิมทีเจ้าหน้าที่ทางการสองคนนั้นรู้สึกผิดหวังที่หาเบาะแสเจิ้นหย่วนโหวซื่อจื่อไม่พบ พอมีคนมาแจ้งความ พวกเขาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
แม้ทิศตะวันออกไม่รุ่งโรจน์ แต่ทิศตะวันตกอาจสว่างไสว [1] หากพวกเขาจับทาสหลบหนีกลับไป ก็ถือว่าเป็นผลงานไม่น้อย แน่นอนพวกเขาไม่ใช่คนโง่ รู้ดีว่าไม่สามารถฟังความข้างเดียวได้ พวกเขาจึงสอบถามชาวบ้านคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน ก็ยิ่งสงสัยว่าครอบครัวอวิ๋นโส่วจงเป็นทาสหลบหนี
หากไม่ใช่ทาสหลบหนี ในเมื่อขายตัวเองไปแล้ว ทำไมยี่สิบปีให้หลังถึงได้กลับมาจากเมืองหลวง? เมืองหลวงคือสถานที่เช่นไร? นั่นคือใต้ฝ่าพระบาทของโอรสสวรรค์ ไม่ว่าจะทำอาชีพอะไรก็หาเงินได้ หลายคนอยากจะย้ายไปอยู่ที่นั่นยังไปไม่ได้เลย คนที่ขายตัวเองไปแล้ว ต่อให้เจ้านายเมตตาปล่อยตัวเป็นอิสระและคืนสถานะให้ ก็ไ
