์ เหลียนเอ๋อร์ และเด็กคนอื่นๆ ในลานบ้านก็แล้วกัน เด็กสาวสองคนของบ้านเจ้าสามนั้น นับว่าเป็นเด็กซื่อสัตย์ทีเดียว
พึ่งทานอาหารเสร็จ อวิ๋นโส่วจงไม่อยากให้อวิ๋นเจียวเดิน จึงอุ้มนางขึ้นมาด้วยความเคยชิน ใกล้จะถึงบ้านตระกูลอวิ๋นแล้ว อวิ๋นเจียวก็หยิบก้อนด้ายหนึ่งก้อนออกมาจากแขนเสื้อ บนก้อนด้ายปักเข็มเย็บผ้าเอาไว้หลายเล่ม นางหันหลังให้อวิ๋นหลานเอ๋อร์ แล้วส่งก้อนด้ายให้กับอวิ๋นโส่วจง จากนั้นก็กระซิบข้างหูอวิ๋นโส่วจงสองสามคำ
อวิ๋นโส่วจงหัวเราะลั่นทันที เสียงหัวเราะของเขาดึงดูดความสนใจจากคนอื่นๆ อวิ๋นฉี่ซานอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก จึงเอ่ยถามอวิ๋นเจียวว่า “เจียวเอ๋อร์ เจ้ากระซิบอะไรกับท่านพ่อหรือ?”
อวิ๋นเจียวเงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส “ไม่บอกท่านหรอก นี่เป็นความลับระหว่างข้ากับท่านพ่อ!”
คำพูดของนางเรียกเสียงหัวเราะจากอวิ๋นโส่วจงและฟางซื่อ ท่าทางเจ้าเล่ห์ของอวิ๋นเจียวสะท้อนเข้ามาในดวงตาของอวิ๋นฉี่เยว่ ทำลายความเงียบสงบในใจของเขาให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับดวงดาวระยิบระยับนับไม่ถ้วนบนท้องฟ้า เขาเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ในใจก็เดาว่าอวิ๋นเจียวเสนอแผนการอันใดให้บิดา เขารู้สึกคาดหวัง คาดหวังว่าจะได้เห็นใครบางคนเสียหน้าในไม่ช้านี้
พอมาถึงบ้านเก่าตระกูลอวิ๋น สีหน้าของอวิ๋นหลานเอ๋
