ย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งตรงขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง!
นางค่อยๆหมุนร่างที่แข็งทื่อกลับไป “คุณหนูยังมีคำสั่งอันใดอีกรึเจ้าคะ?”
เมิ่งซีโจวเดินมาหยุดข้างกายนาง ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยความละอายใจ “ทั้งที่ตัวข้าไม่มีสิ่งใดติดกาย แต่พวกเจ้ากลับจริงใจต่อข้าถึงเพียงนี้ นั่นทำให้ข้าพลันนึกขึ้นได้ว่า ตนเองยังไม่เคยทำดีต่อพวกเจ้าที่คอยรับใช้ใกล้ชิดข้าเลย”
สายตาของนางพลันกวาดผ่านสาวใช้คนอื่นๆภายในลานเรือน แล้วจึงเอ่ยเรียกขึ้นว่า “มาเร็วเข้า พวกเจ้าทุกคนเข้ามานี่เถิด วันนี้ไม่ต้องทำงานทำการแล้ว ตามข้าไปด้วยกัน… ไปนั่งเล่นที่ห้องชั้นล่างสักครู่เถิด”
ทุกคนต่างมารวมตัวกันด้วยความไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่
เมิ่งซีโจวยื่นมือออกไปโอบแขนคล้องสาวใช้สองคนที่อยู่ใกล้นางที่สุดอย่างสนิทสนม ทำตนประหนึ่งบุรุษเจ้าสำราญที่ทั้งซ้ายขวาล้วนมีหญิงบำเรออยู่เคียงข้าง ท่าทางนั้นบ่งบอกถึงความสนิทชิดเชื้อไร้ช่องว่าง
“ระหว่างนายบ่าวอย่างพวกเรา ย่อมสมควรต้องบ่มเพาะความสัมพันธ์อันดีเสียบ้าง” นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มละมุน แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดของชิงหลีแน่นิ่ง “วันนี้พวกเจ้าทุกคนกลับไปนอนพักผ่อนชดเชยเรี่ยวแรงให้เต็มที่เสีย ส่วนข้า… ก็คงต้องลำบากสักหน่อย จะเฝ้าดูพวกเจ้านอนหลับด้วยตนเอง รับรองว่า… ข้าจะไ
