ม่ห่างไปไหนแม้เพียงก้าวเดียว”
ประโยคสุดท้ายนั้น นางกล่าวเสียงเนิบอย่างชัดถ้อยชัดคำ แม้น้ำเสียงจะแผ่วเบาเสียยิ่งกว่าอะไร หากกลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบประหนึ่งหยดน้ำแข็งที่ร่วงหล่นกระทบถาดหยก
สาวใช้ทั้งหลายต่างหันมองหน้ากันไปมา และต่างฝ่ายต่างก็เห็นแววฉงนระคนวิตกกังวลในดวงตาของกันและกัน มิมีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าในน้ำเต้าของคุณหนูผู้นี้ แท้จริงแล้วขายยา…ไม่สิ วางยาชนิดอันใดไว้กันแน่!
ทว่าย่อมไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืน ได้แต่ถูกเมิ่งซีโจว ‘คุมตัว’ พาเดินไปยังห้องชั้นล่างที่เป็นเรือนนอนรวมแห่งนั้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
ชิงหลีปะปนอยู่ในหมู่คน ใบหน้าขาวซีดดุจกระดาษ มือเท้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
จบสิ้นแล้ว!
นางอยากจะหันกายวิ่งหนีจากไปสุดชีวิต แต่กลับเห็นเมิ่งซีโจวขยับตัวไปอยู่ท้ายแถวคอยระแวดระวังอย่างรอบคอบ ไม่เปิดโอกาสให้นางได้ทำอันใดแม้แต่น้อย
ครั้นเข้าห้องไปแล้ว เมิ่งซีโจวก็ทำตามที่พูดจริงๆ นางเชื้อเชิญสาวใช้ให้ขึ้นไปนอนบนเตียงรวมกันทีละคน จากนั้นก็ลงมือห่มผ้าให้พวกนางด้วยตนเอง การเคลื่อนไหวล้วนอ่อนโยนเสียจนสาวใช้ที่ขี้ขลาดต้องรีบเอ่ยขอขมาไม่หยุดปาก
“บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะคุณหนู ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ”
จากนั้น นางก็ลากเก้าอี้ที่มีอยู่เพียงตัวเดียวในห้องมาตั้ง แล้วจึงนั่งลงด้
