เชือดอย่างนั้นรึ? จางเฉิง…เจ้านี่ช่างมีอำนาจบารมีใหญ่โตคับฟ้ายิ่งนัก!
ปากของซ่งซวี่ป๋ายถูกผ้าผืนหนึ่งรัดไว้แน่นหนา ครั้นเห็นเมิ่งซีโจวเข้า ดวงตาทั้งสองของเขาพลันเบิกกว้างปานจะถลนออกจากเบ้า ก่อนจะกะพริบปริบๆถี่รัวเป็นการส่งสัญญาณบอกไปว่า—
พี่เมิ่ง! ช่วยข้าด้วย!
เมิ่งซีโจวแค่นเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะยกมือขึ้นฟาดลงบนหน้าผากของเขาเบาๆคราหนึ่ง แล้วจึงรีบทำการแก้เชือกที่มัดร่างของเขาไว้ออก จากนั้น ก็ก้มหน้าก้มตาค้นหาสิ่งของบางอย่างภายในรถม้าอย่างรวดเร็ว
ส่วนจางเฉิงนั้น ขณะนี้กำลังตั้งอกตั้งใจบังคับรถม้า พลางฮัมทำนองเพลงออกมาเบาๆ สีหน้าดูรื่นรมย์มีความสุขยิ่งนัก
เมิ่งซีโจวเปิดม่านด้านหน้ารถม้าออก พลางโผล่ศีรษะออกไปด้านนอกแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า
“พี่ใหญ่ เส้นทางนี้ช่างขรุขระนัก ข้ารู้สึกเวียนศีรษะไม่น้อย ท่านช่วยบังคับม้าให้วิ่งช้าลงสักหน่อยจะได้หรือไม่?”
จางเฉิงสบถออกมาอย่างไม่พอใจนัก “เรื่องมากเสียจริง!”
ทว่าก็ยังดึงบังเหียนม้า บังคับให้ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย
และในชั่วขณะที่ความเร็วเพิ่งจะผ่อนลงนั้น—
แววตาของเมิ่งซีโจวก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและทอประกายวาววับ นางง้างท่อนไม้สั้นในมือขึ้นสูง ก่อนจะฟาดลงไปบนท้ายทอยของจางเฉิงอย่างสุดกำลัง!
“ปัง!”
จางเฉิงที่ไม่ทันได้ระวังตัว แม้แต่เส
