ิ่งใด
“หึ เรียกเจ้าแล้วแกล้งไม่ได้ยินหรือ?”
จินเฟิงเหลือบตา คิดแผนการบางอย่างได้จึงเอื้อมมือประคองใบหน้าเล็ก ๆ ขององค์หญิงเก้าไว้ ก่อนจะประทับรอยจูบลงไปอย่างรวดเร็ว “จะไปหรือไม่ หากไม่ไปข้าจะประทับรอยจูบอีกสักที!”
“เจ้า!…จูเอ๋อร์ดูแลคนลามกผู้นี้ด้วย!”
ชิ่นเอ๋อร์กระทืบเท้าด้วยความโมโห ก่อนจะหันหลังเดินหนีไป
“เด็กน้อยเช่นเจ้า ข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้เชียวหรือ?”
จินเฟิงยกคิ้วขึ้นอย่างผู้มีชัย
เขาค้นพบว่าชิ่นเอ๋อร์ทนไม่ได้เลยเมื่อเห็นเขากับองค์หญิงเก้ามีความสนิทสนมกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน
นี่กลายเป็นวิธีที่ดีที่สุดของจินเฟิงในการรับมือกับชิ่นเอ๋อร์
แต่วิธีนี้มีความเสี่ยงต่อผู้ติดตามไปบ้าง พูดให้ชัดเจนก็คือต้าหลิวอาจได้รับลูกหลง
เพียงแค่เห็นต้าหลิวหน้าตาบวมช้ำ แปดในสิบส่วนก็เป็นฝีมือของชิ่นเอ๋อร์แน่นอน
“ท่านอาจารย์ เหตุใดจึงต้องดึงข้าเข้าไปพัวพันด้วยเล่า ในเมื่อท่านต้องการเล่นงานชิ่นเอ๋อร์?”
องค์หญิงเก้าตีมือของจินเฟิงออกอย่างไม่พอใจ
“ข้าไม่ได้ทะเลาะกับนาง ข้าแค่อยากจุมพิตเจ้า หาข้ออ้างเท่านั้นเอง” จินเฟิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
ตั้งแต่เดินทางมาจากชวนสู่ จินเฟิงอยู่คนเดียวมาตลอด ตอนนี้อันตรายผ่านพ้นไปชั่วคราวแล้ว องค์หญิงเก้าผู้งดงามก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ย่อมอดใจไม่ไหวที่จะรู้สึกคันยุบยิบในใจ
“ชิ่นเอ๋อร์พูดไม่ผิด เจ้านี่มันคนลามกจริง ๆ!”
องค์หญิงเก้าทรงปรายตามองจินเฟิงอย่างไม่สบอาร
