มณ์ “เป็นอย่างไรบ้าง คิดหาทางได้หรือยัง?”
“นอกจากจะระเบิดแม่น้ำฮวงโหแล้ว ข้ายังคิดหาทางอื่นที่ดีกว่านี้ไม่ออก จึงได้แต่รอให้พี่เหลียงมาช่วยหาทางออก”
จินเฟิงกดความฟุ้งซ่านในใจลงและพูดอย่างจนปัญญา
“ชาวตงหมานยังอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำฮวงโหด้านเหนือ ถึงแม้พวกมันจะข้ามแม่น้ำมาได้ ก็ไม่อาจเข้าเมืองได้”
องค์หญิงเก้าทรงคว้าแขนจินเฟิงพลางปลอบโยนด้วยรอยยิ้ม “พวกเรายังมีเวลาอีกมากในการตกลงแผนการ ไม่ต้องรีบร้อน”
นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้นางชอบจินเฟิง
จินเฟิงรู้ตัวเสมอว่าตนเองนั้นมีจุดด้อยตรงไหน ในเรื่องที่ไม่เชี่ยวชาญ เขาก็จะขอคำปรึกษาจากผู้อื่น ไม่เคยดื้อรั้น
“ท่านอาจารย์ หากไม่ได้จริง ๆ พวกเราก็รวบรวมสิ่งของบางส่วนให้ตงหมาน ให้พวกเขากลับไปก่อน จากนั้นก็ค่อยส่งผู้คุ้มกันภัยเพิ่มเติมมาจากชวนสู่ แล้วพวกเราค่อยตามไปสมทบทีหลัง!”
องค์หญิงเก้ากล่าวว่า “ข้าจะกราบทูลฝ่าบาท ให้ท่านอาจิ้นอ๋อง กับกองทัพเจิ้นเป่ยไปสกัดทางเหนือ พวกเราจะได้โจมตีขนาบข้าง กวาดล้างพวกมันทางเหนือในคราวเดียว!”
“นั่นก็เป็นความคิดที่ดี!”
จินเฟิงพยักหน้ารับเบา ๆ
แท้จริงหากคิดจะโจมตีโดยตรง พวกทหารม้าเหล่านั้นก็ไม่อาจต้านทานพลังของจินเฟิงได้
แต่น่าเสียดาย ที่ในยามนี้กองทหารม้าตงหมานเปรียบได้ดั่งรังผึ้ง หากไปแตะต้องมีหวังถูกต่อยตายเป็นแน่
บัดนี้ พวกมันยังคงปักหลักอยู่ฝั่งเหนือของแม่น้ำฮวงโห สิ่งที่เขากังวลใจยิ่งนัก คือ หากเกิดการส
