องค์หญิงเก้าไม่พูดอะไร เพียงแค่เบนสายตาไปมองจินเฟิงด้วยความเฉยเมย
“ไม่น่าสนุกเลย” จินเฟิงกลืนขนมลงคอ “เมื่อครู่นี้หลิงหลงมาพบข้า นางต้องการขยายขอบเขตการบรรเทาทุกข์ ช่วงต่อไปจะมีการใช้ข้าวสารจำนวนมาก จึงต้องไปยืมข้าวจากเจ้าถิ่นแล้ว”
“เร็วขนาดนี้เลยหรือ?” สีหน้าขององค์หญิงเก้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น
ในฐานะที่ชวนสู่เป็นหนึ่งในคลังเก็บอาหารของต้าคัง ถึงแม้ว่าปีนี้บ้านเมืองจะประสบภัย แต่แท้จริงแล้วก็ยังมีข้าวเก็บสำรองอยู่
ทว่าข้าวที่เก็บสำรองเหล่านี้มิได้อยู่ในมือของประชาชนทั่วไป อีกทั้งมิได้อยู่ในมือส่วนราชการ แต่กลับอยู่ในมือของบรรดาคหบดีท้องถิ่นละขุนนางใหญ่โตทั้งหลาย
หากนำข้าวในมือของพวกเขามารวมกัน ย่อมมากกว่าที่จินเฟิงและองค์หญิงเก้ามีอยู่อย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนข้าวที่พวกเขามีนั้นไม่ใช่น้อย ๆ เลย
เพราะเมื่อรวมจำนวนเจ้าที่ดินทั้งหมดในชวนสู่แล้ว ย่อมมีจำนวนมากเกินกว่าที่คาดคิด
“นอกจากนี้ พวกเขาก็ได้อาศัยการเช่าที่นาและเก็บเกี่ยวข้าวเป็นอาชีพหลัก ที่บ้านของพวกเขานั้นไม่มีการขาดแคลนข้าวเลย
ดังนั้น หลังจากจัดการกับพวกผู้มีอำนาจแล้ว จินเฟิงก็คิดถึงบรรดาเจ้าของที่ดิน
