่างทางใครจะรับผิดชอบ?
ดังนั้นครั้งนี้ไม่เพียงแต่เขาจะนำทหารผ่านศึกไปมากกว่าหนึ่งโหลเท่านั้น แต่จินเฟิงยังขอให้เถี่ยฉุยนำธนูจ้งหนู่แบบพกพาติดไปด้วย
กว่าพวกเขาจะกินข้าวเช้าเสร็จ ฟ้าก็สว่างพอดี
จากนั้นขบวนทั้งหมดก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากเรือนสี่ประสาน
กวานเสี่ยวโหรว ถังตงตง เสี่ยวเอ๋อ และรุ่นเหนียงนั่งอยู่ในรถม้า ขณะที่จินเฟิงและคนอื่น ๆ รวมไปถึงชิ่งมู่หลานนั่งอยู่บนหลังม้า
จางเหลียง หลิวเถี่ย และหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสองต่างก็ไปรออยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านแล้ว
“หัวหน้าหมู่บ้าน ซานเหยียเหยี่ย ในระหว่างที่ข้าเข้าไปทำธุระในเมือง ทางนี้ข้าฝากพวกท่านด้วยนะ”
จินเฟิงพลิกตัวและลงจากหลังม้าพร้อมมองไปที่คนตรงหน้า “โดยเฉพาะโรงหลอมเหล็ก ช่วยดูแลเป็นพิเศษด้วย ห้ามปล่อยให้คนภายนอกเข้าไปเด็ดขาด”
“จินเฟิง เจ้าไม่ต้องกังวล ทั้งหมู่บ้านของเราอาศัยฝีมือด้านการช่างของเจ้าเพื่อหาเลี้ยงชีพ ย่อมไม่ประมาทเรื่องนี้แน่นอน”
หัวหน้าหมู่บ้านรับปากว่า “วันนี้ข้าจะให้กลุ่มปราบเสือมาลาดตระเวนในหมู่บ้าน ยกเว้นคนงานหญิงในโรงงานสิ่งทอ คนภายนอกจะไม่สามารถเข้ามาที่หมู่บ้านของเราได้อย่างแน่นอน”
นี่คือข้อดีของหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ทุกคนต่างก็รู้จักกันหมด เพราะหากมีคนแปลกหน้าในหมู่บ้านจริง ๆ พวกเขาก็ไม่มีทางซ่อนตัวได้
“ดีเลย” จินเฟิงถาม “พวกท่านอยากได้อะไรหรือไม่ ข้าจะได้ซื้อกลับมาให้”
“ตอนนี้อาหารการกินต่างก็มีพร้อมแล้ว ผ้าที่เจ้าให้ก
