ังบนเก้าอี้หวายอีกครั้ง
ชิ่งมู่หลานขยิบตาให้อาเหมย แล้วชักดาบทมิฬออกมาทันที
“อาโจว จางขุย พวกเจ้าเข้ามาเร็ว!”
โจวซือเหยียมองดูอาเหมยที่เข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ นั่นทำให้เขาตกใจมากจนเผลอตะโกนออกมา
เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูรีบเข้ามาดูสถานการณ์ทันที
“เร็วเข้า ฆ่านางผู้นี้ซะ และฆ่าจินเฟิงด้วย!”
โจวซือเหยียรีบซ่อนตัวอยู่หลังเจ้าหน้าที่ทั้งสอง
เมื่อมาถึงจุดนี้ เขาไม่สนใจสถานะอันสูงส่งของจินเฟิงอีกต่อไป
เขาต้องเอาชีวิตรอดก่อนค่อยคิดหาทางไปต่อทีหลัง
แต่ซือเหยียผู้นี้ลืมไปเสียสนิทว่านี่คืออาณาเขตของบัณฑิตหนุ่ม
ในขณะที่เจ้าหน้าที่ยังคงลังเลว่าจะทำตามคำสั่งดีหรือไม่ ทหารผ่านศึกกลุ่มหนึ่งก็รีบเข้าประตูมาและเล็งหน้าไม้ไปที่พวกเขา
“ถ้าไม่อยากตายก็ออกไปจากที่นี่!”
จินเฟิงกล่าวอย่างเย็นชา
เจ้าหน้าที่ทั้งสองไม่ใช่คนโง่เขลา พวกเขาได้ยินการสนทนาระหว่างโจวซือเหยียและจินเฟิงตอนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูแล้ว บอกได้เพียงว่าคราวนี้โจวซือเหยียพลาดท่า!
ทั้งสองมองหน้ากัน พร้อมยกมือขึ้นทำความเคารพจินเฟิง จากนั้นจึงหันหลังกลับและจากไป
“พวกเจ้าห้ามกลับออกไปเด็ดขาด!”
โจวซือเหยียจับเสื้อคลุมของเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง สภาพเหมือนคนจมน้ำที่พยายามคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้
เจ้าหน้าที่คนนั้นกัดฟัน ใช้มีดตัดเสื้อคลุมของเขาออก จากนั้นก็เดินออกจากลานบ้านโดยไม่หันกลับมามองอีก
“ท่านอาจารย์จิน ข้าผิดไปแล้ว ข้ามันไม่รู
