ุ่มโจมตี พ่อของเซี่ยกวางจึงเสียชีวิตลงในสนามรบ
หลังจากหัวหน้าหมู่บ้านและคนอื่น ๆ เกษียณ พวกเขาก็นึกถึงสหายร่วมรบและช่วยเหลือดูแลเซี่ยกวางบ้างเป็นครั้งคราว ใครจะไปรู้ว่าเขาจะโตขึ้นมาเป็นคนเกียจคร้านและเป็นอันธพาลที่ผู้คนต่างพากันหลีกเลี่ยง
“แต่ชีวิตใครก็ชีวิตมัน การที่เซี่ยกวางเดินมาถึงจุดนี้เป็นเพราะตัวเขาเองทั้งนั้น”
จางเหลียงไม่มีความเห็นใจอันธพาลเซี่ยแม้แต่น้อย เขามองไปที่จินเฟิงพร้อมเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ที่บ้านมีอะไรหายบ้างหรือ?”
“นอกจากเหรียญทองแดงที่ข้าพกติดตัวไว้เล็กน้อย เงินที่ข้าขายเสือได้ทั้งหมดถูกพวกเขาขโมยไป!”
เมื่อรู้ว่าผู้กระทำความผิดคือเซี่ยกวาง ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะโยนให้เขาเป็นแพะในเรื่องนี้
แม้ภายหลังจะจับตัวเจ้าอันพาลนั่นมาได้ แต่ทุกคนย่อมต้องเชื่อคำพูดของวีรบุรุษปราบเสือมากกว่า ใครจะไปเชื่อคำพูดของหัวขโมยอย่างเซี่ยกวางกัน ผู้คนคงคิดว่าอีกฝ่ายเอาเงินที่ขโมยได้ไปเล่นพนันจนหมด
“จินเฟิง เจ้ารอก่อน ข้าจะขึ้นเขาไปไล่ล่าเขาจนสุดขอบฟ้าและลากตัวเขากลับมาให้ได้!”
เมื่อจางเหลียงได้ยินว่าเงินทองของบัณฑิตหนุ่มถูกขโมยไปหมด หัวหน้าหมู่บ้านก็หยิบขวานขึ้นมาอย่างมุ่งมั่น เขาตั้งใจจะไปตามหาเซี่ยกวางที่เขาด้านหลัง
“พี่เหลียง อย่าหุนหันพลันแล่น”
จินเฟิงคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ “บางทีในป่าทึบอาจมีเสืออยู่ ไม่คุ้มที่จะสละชีวิตเพื่อเงินเพียงเล็กน้อยนี้”
“ไม่ใช่เงินเล็กน้อยเสียหน่อย ถูกขโมย
