เงินไปจนหมดเช่นนี้ เจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?”
“ถ้าเงินหมดก็หาใหม่ได้ อย่าลืมว่าข้าสามารถล่าสัตว์ได้ ข้าไม่อดตายหรอก”
บัณฑิตหนุ่มกล่าวอย่างมั่นใจ
แค่เงินยี่สิบกว่าตำลึงเงินเท่านั้น ถึงแม้ว่ามันจะหายไปทั้งหมดจริง ๆ เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก
“เห้อ!”
หากจินเฟิงพูดแบบนี้ แล้วจางเหลียงจะโต้แย้งอะไรได้ เขาทำได้เพียงถอนหายใจหนัก ๆ เท่านั้น
“หัวหน้าหมู่บ้าน ข้าจับตัวภรรยาของเซี่ยกวางมาได้แล้ว จะเอายังไงกับนางดี!”
จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็ลากตัวหญิงสาวเข้ามา
นางเป็นสตรีที่ถูกเซี่ยกวางเลือกจากขบวนส่งตัวเจ้าสาวก่อนหน้านี้
ทว่าผ่านไปไม่กี่วัน ตาซ้ายของนางก็เขียวและใบหน้าก็บวมช้ำ
เดิมทีนางยังมีเสื้อผ้าชั้นนอกที่มีรอยปะสวมใส่ ทว่าตอนนี้นางใส่เพียงเสื้อซับด้านในเท่านั้น อีกทั้งเท้าของนางก็เปลือยเปล่า
เมื่อถูกผลักเข้ามาในลาน สตรีผู้นี้ก็กลัวจนตัวสั่นและนั่งลงกับพื้น
“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านกำลังทำสิ่งใด?”
จินเฟิงขมวดคิ้วและเอ่ยถาม
เขาเกลียดเซี่ยกวางก็จริง แต่สตรีที่อยู่ด้านหน้าเกี่ยวอะไรด้วย
“ตั้งแต่โบราณมา หนี้ของบิดาควรชำระโดยบุตร และหนีของสามีก็ควรชำระด้วยภรรยา”
หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวต่อ “เซี่ยกวางหนีไปแล้ว แน่นอนว่าภรรยาของเขาต้องเป็นผู้ชำระหนี้ เจ้าว่ามาเลย จะให้ข้าส่งตัวนางให้เจ้าหน้าที่หรือทำอย่างไรดี?”
“พวกท่านทั้งหลาย พวกท่านปล่อยข้าไปเถิด ข้าไม่รู้เรื่องด้วยจริง ๆ”
เมื่อนางได้ยินว่าพวกเขาจะส่งตัวไป
