เด็กทั้งสองคนนี้มีพลังอันน่าหวาดกลัวเกินตัว เช่นนี้แล้วขุมกำลังเบื้องหลังของพวกเขาย่อมไม่ธรรมดาเป็นแน่
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
“หรือว่าใครบางคนกำลังจะถูกสองจอมปีศาจน้อยเล็งเป้าหมายเข้าเสียแล้ว?”
หลายคนเริ่มซุบซิบพลางมองดูสถานการณ์ตรงหน้า สีหน้าของบางคนดูคล้ายกับจะเวทนากู้ฉางชิง
“เจ้าหนุ่มนั่นแย่แล้วล่ะ คงเคยไปก่อเรื่องไว้กับสองปีศาจน้อยพวกนี้ก่อนหน้านี้แน่ๆ”
บางคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูสนุกสนาน แต่ในแววตามีความเวทนาแฝงอยู่
“ไปหาเรื่องใครไม่หา ดันไปหาเรื่องสองจอมปีศาจนี่…”
เมื่อมองเห็นกู้หยุนซีและกู้ชิงเฉินผู้มีสีหน้าไม่สู้ดี กำลังเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งศิษย์ตำหนักชิงหลวนและศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์ต่างเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา
พวกเขาล้วนเห็นกับตาตนเองแล้วว่าพลังของเด็กสองคนนี้น่าหวาดหวั่นเพียงใด โดยเฉพาะเด็กหญิงคนนั้น…
ที่สำคัญคือทิศทางที่สองพี่น้องมุ่งตรงไป ก็คือที่ที่กู้ฉางชิงยืนอยู่
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าจอมปีศาจน้อยทั้งสองกำลังจะเล่นงานกู้ฉางชิงนั้นเอง
ทันใดนั้น กู้ชิงเฉินก็ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้ากู้ฉางชิง พลางกอดขาเขาไว้แน่น ก่อนจะเริ่มร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง
ส่วนกู้หยุนซี แม้จะไม่ถึงกับร้องไห้เช่นน้องชาย แต่ก็ทำได้เพียงกำเสื้อของตนไว้แน่น ใบหน้าก้มต่ำราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิด แล้วไม่กล้าสบตาบิดา
“ท่านพ่อ…”
“ท่านพ่อ…”
