ู่เฉินยกยิ้ม จากนั้นก็หยิบแผ่นหินฉวิญญาณขึ้นมา
เมื่อแผ่นหินฉวิญญาณปรากฏ คนเหล่านั้นก็รู้สึกเหมือนร่างกายไม่อยู่ในการควบคุม จนต้องตกใจวิ่งหนี แต่เงาสายฟ้าก็ปรากฏขึ้น และสายฟ้าก็โจมตีพวกเขาทีละคนอย่างไม่ทันตั้งตัว
ด้วยเหตุนี้ ไม่นานคนเหล่านั้นก็ล้มลงทีละคน
ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากสายฟ้าทำให้พวกเขาสลบ วิญญาณของบางคนก็ถูกแผ่นหินฉวิญญาณดูดไป ทำให้เหลือเพียงซากศพกองอยู่มากมาย
ส่วนเยี่ยหั่วนั้น เพราะวรยุทธ์และพลังวิญญาณแข็งแกร่ง จึงหลุดพ้นจากแผ่นหินฉวิญญาณ และหลบการโจมตีของเงาสายฟ้าได้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นศพนับร้อย สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นไม่ดี “นี่มัน!”
ถังอิงเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่นางกลับยิ้มและมองเยี่ยหั่ว “ดูเหมือนนี่คือความสามารถของเจ้าสินะ!”
“เจ้าอย่าได้ลำพองใจไป!”
“ข้าลำพองใจแล้วเจ้าจะทำอย่างไรได้เล่า?” ถังอิงพูดพลางหัวเราะ
เยี่ยหั่วจ้องมองถังอิงด้วยความโกรธ “วังทะเลภูเขาของพวกเราใหญ่โต หากพวกเจ้ามีฝีมือก็เข้ามาสิ!”
พูดจบ เยี่ยหั่วก็หมุนตัวเดินเข้าประตูใหญ่ของวังทะเลภูเขา
อินซานกลัวว่าลู่เฉินจะไล่ตามไปทันที จึงพูดกับชายหนุ่มว่า “นายท่าน ด้านในของวังแห่งนี้ซับซ้อนมาก ดังนั้นอย่าได้ไล่ตามไปโดยไม่คิดให้ดีก่อน”
“ซับซ้อนหรือ?”
“นอกจากหลายสถานที่จะมีค่ายกลมากมายแล้ว ก็ยังมียอดฝีมืออยู่มาก ดังนั้นจึงไม่อาจบุกรุกเข้าไปโดยไม่เตรียมตัวได้” อินซานอธิบาย
ลู่เฉินมองเขาพลางยิ้มและพูดว่า
