ั้นมีสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “หรือว่าเขามีงานอดิเรก เป็นการเก็บสะสมผลไม้?”
หั่วเตาหลางจึงพูดขึ้นมา “เหตุใดเขาจึงไม่กินผลไม้เหล่านี้ไปให้หมด?”
เซี่ยอีฉานรู้สึกว่ามีเหตุผล แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นมา “เก็บผลไม้เหล่านี้ขึ้นมาก่อน แล้วค่อยว่ากันเถิด”
พูดจบ ชายหนุ่มก็เตรียมจะเดินไปสัมผัสผลไม้เหล่านี้ แต่ใครจะรู้ว่าด้านนอกของผลไม้เหล่านี้มีเขตแดนหนึ่งอยู่ มันขัดขวางลู่เฉินและคนอื่น ๆ ไว้ด้านนอก
เซี่ยอีฉานแปลกว่าใจสิ่งนี้คือสิ่งใดกัน และเมื่อลู่เฉินลองสัมผัส จึงพบว่าเขตแดนนี้ทรงพลังยิ่งนัก แต่เขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว และยังนำมือวางด้านบน จากนั้นก็ใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’
จากนั้นพลังของเขตแดนนี้จึงค่อย ๆ ถูกกลืนกินลงไป
ทว่าจู่ ๆ บริเวณรอบ ๆ ก็ปรากฏไอความเย็นมากมายขึ้นมา ไอความเย็นเหล่านี้ค่อย ๆ รวมตัวและกลายเป็นกลุ่มก้อน จากนั้นจึงกลายเป็นมนุษย์หิมะขึ้นมาทีละคน
มนุษย์หิมะเหล่านี้ภายนอกเป็นหิมะ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับมีแสงสีขาวสว่างขึ้นมา ดูแล้วแปลกประหลาดนัก
เซี่ยอีฉานเห็นแล้วรู้สึกตกตะลึงขึ้นมา “มากมายถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
หั่วเตาหลางเองก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมา เพราะว่าพลังของมนุษย์หิมะเหล่านี้แข็งแกร่งมาก ทว่ามนุษย์หิมะเหล่านั้นต่างมองไปยังลู่เฉิน
ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมา “ดูเหมือนพวกมันจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็นข้าเสียแล้ว”
เซี่ยอีฉานไม่เข้าใจ “เช่นนั้นพวกมันจะไม่โจมตีเราหรือ?”
“ไม่โจมตีพวกเจ้า แ
