กตากว้าง ส่วนเจี่ยอันมีสีหน้าแปลกใจ
ลู่เฉินมองเฮยหลวนด้วยความแปลกใจ “เจ้าไม่เคยมาสถานที่แห่งนี้หรือ?”
“นับตั้งแต่อาจารย์ของข้าเก็บข้ากลับไป ข้าก็ไม่เคยออกจากหุบเขาลึกอีกเลย” เฮยหลวนพูดด้วยความลำบากใจ
ชายหนุ่มเข้าใจแล้วจึงพูดขึ้นมา “ไปกันเถิด”
เฮยหลวนแปลกใจ “อาจารย์ เหตุใดพวกเราจึงต้องมาที่นี่?”
“มีเรื่องต้องจัดการ”
เฮยหลวนไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก จึงทำเพียงเดินไปตามอย่างเงียบ ๆ
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เจี่ยอันพลันพูดขึ้นมาก่อน “เห็นหิมะแล้ว”
หลังจากนั้นลู่เฉินและเฮยหลวนจึงได้เห็นเกล็ดหิมะ
ดังนั้นทั้งสามจึงเดินหน้าต่อไป ไม่นานเกล็ดหิมะก็มีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ
“อาจารย์ ตอนนี้ต้องทำเช่นไร?”
“พื้นหิมะนี้มีบ่อน้ำอยู่แห่งหนึ่ง สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ก็คือตามหาบ่อน้ำนั้น” ลู่เฉินคิดถึงสิ่งที่ผู้อาวุโสสามพูด ก่อนจะถ่ายทอดให้แก่ทั้งสองคน
เจี่ยอันมองไปรอบ ๆ และพบว่าพื้นหิมะนี้กว้างใหญ่มาก อีกทั้งรอบด้านยังเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน เจี่ยอันจึงไม่สามารถพบสิ่งใดได้ และทำเพียงหันไปพูดกับลู่เฉิน “หากต้องการหาเป้าหมายจากพื้นหิมะนี้เกรงว่าจะยากเกินไป”
เฮยหลวนคิดแล้วจึงพูดออกมา “ข้ามีวิธี”
เมื่อพูดจบ บนร่างกายของเฮยหลวนมี ‘นก’ สีดำบินออกมาเป็นจำนวนมาก นกเหล่านี้ค่อย ๆ บินออกไปทีละตัว
เจี่ยอันมองด้วยความตกตะลึง “สิ่งเหล่านี้ไม่ได้รับผลกระทบจากอากาศที่หนาวเย็นงั้นหรือ?”
“ไม่ พวกมันเป็นเคล็ดวิชาภูตผีของข้า และสิ่งท
