่าง
เขารู้สึกสงสัยขึ้นมา “หรือชายผู้นั้นจะนอนอยู่ในโลงศพหินนี้?”
ลู่เฉินจึงให้กุ่ยเจี๋ยเข้าใกล้ต่อไป
ขณะนั้นเอง โลงศพหินก็เกิดการเปลี่ยนแปลง และยังมีเสียงชายชราผู้หนึ่งดังขึ้น “ผู้ใด!”
ไม่นานนัก ไอภูตผีกลุ่มหนึ่งได้ลอยออกมาจากโลงศพหินนี้ จากนั้นก็โจมตีไปยังทิศทางที่กุ่ยเจี๋ยอยู่
เมื่อกุ่ยเจี๋ยถูกโจมตี สำหรับตัวเขาเองแล้ว ไอภูตผีไม่สามารถทำร้ายเขาได้ ดังนั้นถึงแม้เขาจะถูกเปิดเผยตัวก็ไม่เป็นอะไรสักนิด
“เจ้าคือใครกัน?” เสียงในโลงศพหินเอ่ยถามขึ้นมา
“ข้ามาฆ่าเจ้า” ลู่เฉินควบคุมกุ่ยเจี๋ยให้พูดกับคนในโลงศพหิน
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายที่อยู่ภายในโลงศพหินจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นมา “ฆ่าข้า? ใครจะฆ่าข้า?”
“ข้ามาจากแดนชุมนุมภูตผี!” ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างสบาย ๆ
ชายคนนั้นตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าถามเจ้าว่าใครคิดจะฆ่าข้า!”
“ราชันย์กระดูกภูต” ลู่เฉินหาเหตุผลง่าย ๆ มาตอบ
“เป็นไปไม่ได้! ชายผู้นั้นจะอยากฆ่าข้าได้อย่างไร?” ชายผู้นั้นเอ่ยถามขึ้นมา
ชายหนุ่มพึมพำขึ้นมา “หรือว่า เขาจะรู้จักราชันย์กระดูกภูต?”
“เจ้าจงพูดความจริงกับข้า มิเช่นนั้น ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป!”
เมื่อพูดจบ รอบ ๆ ก็เกิดไอภูตผีจำนวนมากลอยออกมาจากภายในโลงศพหิน
ลู่เฉินพูดขึ้นว่า “วังเหมันต์สงัด ให้ราชันย์กระดูกภูติมาจัดการเจ้า!”
“วังเหมันต์สงัด ยิ่งเป็นไปไม่ได้!” อีกฝ่ายโมโหยิ่งขึ้น
ชายหนุ่มจึงถามด้วยความสงสัย “เหตุใดจึงเป็นไปไม่ได้?”
“พวก
