องบึงน้ำ และมาถึงพระราชวังใต้ดิน
ในพระราชวังแห่งนี้มีรากไม้สีขาวอยู่ทุกหนทุกแห่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังชื้นอยู่มาก ในบางแห่งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าและยังสามารถมองเห็นกระดูกสีขาวบางชิ้นกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น
ไม่เพียงเท่านั้น กระดูกสีขาวยังเปล่งแสงสีเขียวจาง ๆ ออกมา
เมื่อเห็นฉากนี้ หั่วลั่งก็ยิ่งทุกข์ทรมาน เขารีบกลั้นหายใจแล้วถามว่า “พี่ลู่ นี่มันสถานที่บ้าอันใดกัน?”
“นี่คือที่มั่นของนาง”
“ที่มั่น?” ดวงตาของหั่วลั่งเบิกกว้าง
ในยามนี้เสียงของปีศาจเฒ่าพลันดังขึ้น “เจ้าหนุ่ม เจ้าช่างกล้าหาญนัก คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามาที่ถ้ำของข้า!”
“ถ้าข้าไม่มาที่ถ้ำของเจ้า ข้าจะจัดการกับเจ้าได้อย่างไร?” ลู่เฉินหัวเราะ
“จัดการข้า? เจ้าคิดเพ้อฟันไปแล้ว!”
หลังจากพูดจบ ต้นไม้และเถาวัลย์สีขาวก็แตกหน่อจากเถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนรอบ ๆ พวกเขา และเข้าไปพัวพันกับลู่เฉินและหั่วลั่งอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นดังนั้น หั่วลั่งจึงหยิบกระบี่ออกมาโจมตีทันที แต่เถาวัลย์เหล่านั้นไม่ได้เกรงกลัว และพวกมันก็พันรัดลู่เฉินและหั่วลั่งได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
หั่วลั่งดิ้นรนและสาปแช่งออกมา “แม่เฒ่า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
“อย่ามายุ่งกับข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้าก่อน!” ปีศาจเฒ่าพูดอย่างโกรธเกรี้ยวในความมืด
แต่ในยามนี้เถาวัลย์ที่อยู่รอบ ๆ ชายหนุ่มก็เหี่ยวเฉาทันที และเมื่อลู่เฉินมองดูหั่วลั่ง เถาวัลย์ที่อยู่รอบ ๆ หั่วลั่งก็เหี่ยวเฉาเช่นกัน
หั่วลั
