่งมองไปรอบ ๆ ด้วยความโล่งใจและพูดอย่างพึงพอใจว่า “เอาเลย แม่เฒ่า!”
“รนหาที่ตาย!” ยามนี้หมอกสีขาวจำนวนมากแผ่กระจายไปทั่ว
หมอกนี้หนากว่าบึงข้างนอกเสียอีก
หั่วลั่งตื่นตระหนกเมื่อเห็นสิ่งนี้ แต่ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคว้าหั่วลั่งไว้ “ไปที่ห้วงเวลาก่อนเถิด!”
หั่วลั่งจึงถูกโยนกลับไปที่ ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ อย่างรวดเร็ว
ส่วนหมอกที่อยู่รอบ ๆ พวกมันก็กัดเซาะเข้าไปในร่างของลู่เฉิน แต่ชายหนุ่งกลับไม่เป็นอะไร และเดินไปที่แห่งหนึ่งแทน
“เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงไม่เป็นอันใดเลย?” ปีศาจเฒ่างุนงง
ลู่เฉินไม่ได้ตอบ แต่พบส่วนที่ลึกที่สุดของรากอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเห็นแสงสีขาวห่อหุ้มที่นั่นด้วยกำแพงสีขาว
แสงสีขาวนี้เป็นที่ที่วิญญาณของปีศาจเฒ่าอยู่พอดี
มีแค่อักขระยันต์บนเขตแดนสีขาวที่ดูเหมือนจะผนึกและป้องกันไม่ให้นางหลบหนี
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินสงสัยเล็กน้อย “ข้าว่าแล้วว่าเหตุใดเจ้าถึงไม่เคลื่อนไหวตลอดเวลา ที่แท้วิญญาณของเจ้าก็ถูกผนึกไว้”
“หึ ถ้าข้าไม่โดนไอ้สารเลวในหุบเขาลึกผนึกไว้ ข้าคงออกจากที่นี่ไปนานแล้ว!” ปีศาจชราบ่น
เมื่อได้ยินว่ามีหุบเขาลึก ลู่เฉินก็สงสัย “หุบเขาลึก”
“เจ้ามีปัญหาอันใดงั้นหรือ?” ปีศาจเฒ่าถามอย่างเหยียดหยาม
ชายหนุ่มยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้าอย่างนั้น เจ้าคุยกับข้าว่าเกิดอันใดขึ้นดี ๆ ได้หรือยัง?”
“เรื่องเล็กน้อย เจ้าคงถูกส่งมาจากหุบเขาลึกเพื่อทรมานข้าสินะ?” ปีศาจชรานึกบางอย่างได
