้ก็ดูถูกเขาอยู่ตรงนั้น
“ส่งมาจากหุบเขาลึก?”
“ไร้สาระ หุบเขาลึกมักจะส่งอัจฉริยะมาให้ข้าฝึกฝน ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะอันยอดเยี่ยมของข้า ข้าคงถูกพวกมันทรมานจนตายไปแล้ว” ปีศาจเฒ่าพูดอย่างโกรธเคือง
ลู่เฉินยิ้มเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเกลียดคนในหุบเขาลึกมาก”
“ข้าอยากฆ่าพวกมันแม้ยามฝัน แต่ข้าถูกผนึกไว้ที่นี่” ปีศาจเฒ่าโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่เฉินยิ้มแปลก ๆ “ข้าสามารถปล่อยเจ้าออกไปได้”
เมื่อปีศาจเฒ่าได้ยิน เขาก็คิดว่าลู่เฉินพูดเล่นจึงทำหน้ามุ่ย “เจ้าคิดว่าข้าหลอกง่ายหรือ?”
“อันใดนะ? ไม่เชื่อข้าหรือ?”
“ก่อนหน้านี้มีเด็กน้อยหลายคนจากหุบเขาสงบมา และบอกว่าสามารถปล่อยข้าออกไปได้ ผลก็คือไอ้สารเลวเหล่านั้นโจมตีข้าด้วยสมบัติวิญญาณทีละคน ถ้าไม่ใช่เพราะข้าดวงดี ข้าคงถูกพวกเขาฆ่าตายไปแล้ว!” ปีศาจเฒ่ายิ่งพูดยิ่งโมโหขึ้นเรื่อย ๆ
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ถามด้วยความสงสัยว่า “เหตุใดพวกเขาถึงต้องใช้เจ้าฝึกฝนพวกเขา?”
“เจ้าไม่รู้หรือ?”
“เหตุใดข้าถึงต้องรู้ล่ะ?”
“เจ้าอยู่กับพวกเขา เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร” เมื่อเห็นลู่เฉินแสร้งโง่ ปีศาจเฒ่าก็ยิ่งโกรธมากขึ้น
ชายหนุ่มหัวเราะและพูดว่า “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเขา”
“ข้าไม่เชื่อ!”
“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเข้าไปในห้วงจิตสำนึกของเจ้า และลองสนทนากับเจ้าดู” ลู่เฉินยิ้ม
“เจ้าไม่มีความสามารถถึงขนาดหรอก!” อีกฝ่ายดูถูก
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร
