าไม่ออกมา ข้าจะวางยาพวกมันให้ตายเดี๋ยวนี้!”
แม้ว่าถูอิ่นซาจะไม่ได้พูด แต่เขาก็หวังที่จะบังคับให้ลู่เฉินปรากฏตัวอยู่ในใจ
แต่ในขณะนี้เอง บนยอดเขามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเฝ้าดูอยู่ ในหมู่คนเหล่านี้คือผู้อาวุโสกระดูกและเถียนอวิ๋นเมิ่ง
เมื่อเถียนอวิ๋นเมิ่งเห็นว่าผู้คนที่ลู่เฉินนำมาถูกกำจัดหมดแล้ว เขาก็พูดอย่างมีความสุขว่า “มือสังหารทั้งเจ็ดทรงพลังจริง ๆ!”
ผู้อาวุโสกระดูกยิ้มอย่างชั่วร้าย “สิ่งที่ดัดแปลงเป็นพิเศษนั้นย่อมแตกต่างอยู่แล้ว!”
เถียนอวิ๋นเมิ่งชมเชยว่า “ผู้อาวุโสกระดูก ท่านนี่ช่างน่าทึ่งจริง ๆ!”
ผู้อาวุโสกระดูกยิ้มอย่างพึงใจ
ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังได้ใจ ราชันย์แมลงลมที่ซ่อนตัวอยู่ในสายลมก็ถูกบางสิ่งจับไว้ทันใด เขาร้องตะโกนขึ้นมาทันที
เมื่อราชันย์แมลงลมปรากฏตัวขึ้น ทุกคนก็เห็น ‘เงาแมว’ นอนอยู่บนหลังของราชันย์แมลงลม และนี่คือแมวมารมายา
ทุกคนสงสัยว่าแมวตัวนั้นคืออันใด ราชันย์แมลงลมต้องการจะโจมตีมัน แต่มันกลับตกลงมาที่ด้านหนึ่งของหิมะแล้วก่อตัวขึ้นเป็นคนราวกับภาพลวงตาแทน
คนคนนี้คือลู่เฉิน!
“นั่นมันบ้าบออันใด?!” ราชันย์แมลงลมกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนไหล่
ลู่เฉินมองไปที่ราชันย์แมลงลมแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!”
“สารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!” ราชันย์แมลงลมวางแผนที่จะแปลงเป็นลมอีกครั้ง
ลู่เฉินจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “เลือดออกแล้วแปลงเป็นลมคงจะไม่ดีกระมัง!”
หลังจากที่ลู่เฉินพูดเช่นนี้ เข
