าก็หยิบคันธนูเงามารออกมาแล้วยิ้มให้แมวมารมายา “มา เอาไอมารมาสักหน่อย!”
แมวมารมายามอบปราณมารแก่ลู่เฉินทันที เพราะลู่เฉินมี ‘เม็ดยามาร’ อยู่ในร่าง หลังปราณมารทะลักเข้าสู่ร่าง มันก็ส่งตรงไปยัง ‘เม็ดยามาร’ เพิ่มไอมารให้เข้มข้นเป็นสองเท่า
ด้วยวิธีนี้ ลูกธนูของลู่เฉินที่มีเงามารรวมตัวกันจึงทรงพลังขึ้นมาก
แต่ราชันย์แมลงลมไม่ได้ใส่ใจ มันยังคงหัวเราะเยาะ “คิดจะใช้คันธนูพัง ๆ โจมตีข้า?”
“พัง? รอเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง!” เมื่อลู่เฉินพูดจบ เขาก็ปล่อยแมวมารมายาออกไปอีกครั้ง
แมวมารมายาสามารถพันธนาการร่างที่แท้จริงของราชันย์แมลงลมได้อย่างรวดเร็ว โดยการติดตามเลือดของอีกฝ่าย และบีบบังคับให้เขาปรากฏตัวเร็วขึ้น
เมื่อราชันย์แมลงลมเพิ่งปรากฏตัว ลูกธนูของลู่เฉินก็พุ่งออกไปแล้ว
และก่อนที่ราชันย์แมลงลมจะทันได้ตอบโต้ ศรธนูก็แทงทะลุร่าง เจาะจิตและวิญญาณก่อนที่เขาจะหลบหนีไปเสียอีก
กุ่ยเจี่ยก็พลันปรากฏตัวขึ้น กลืนกินวิญญาณของอีกฝ่ายไปทันที
ฉากนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นตะลึงงัน แม้แต่ผู้ที่เฝ้ามองจากเนินเขาใกล้เคียงก็ตกใจไม่แพ้กัน
ลู่เฉินมองไปที่ไป๋เหล่าเอ้อร์พร้อมรอยยิ้ม “ถึงตาเจ้าแล้ว”
ไป๋เหล่าเอ้อร์รู้สึกตัวจากอาการตกใจ “ข้าไม่ได้โง่ขนาดปล่อยให้เจ้าโจมตีหรอก!”
พูดจบ ไป๋เหล่าเอ้อร์ก็หายไป
ลู่เฉินคลี่ยิ้ม “ข้าพูดไปหมดแล้ว ความสามารถในการล่องหนของเจ้าไร้ประโยชน์ถ้าอยู่ต่อหน้าข้า!”
ไป๋เหล่าเอ้อร์ไม่เชื่อว่าเป็นเช
