กไปจากสายตาของชายทั้งสองที่จ้องมองอยู่
เมื่อแมลงเหล่านี้เห็นลู่เฉิน ขณะที่กำลังจะโจมตีเขานั้น บนร่างของชายหนุ่มกลับแผ่กลิ่นอาย ‘ราชันย์แมลง’ ทำให้แมลงเหล่านี้หวาดกลัวขึ้นมาทันที พวกมันคิดจะหนี แต่ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “มาเถิด ไม่ต้องไปที่ใดแล้ว!”
เห็นเพียงเขาดึงกระบี่สยบเก้าทิศออกมา ถือโอกาสขณะที่แมลงเหล่านี้กำลังหวาดกลัวฟาดปราณกระบี่ออกไป
ปราณกระบี่เหล่านั้นโจมตีไปยังแมลงเหล่านี้ ทำให้พวกเขาตกลงสู่พื้นทันที
สวีเตาสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น “แมลงเหล่านี้ เหตุใดจึงไม่โจมตีเขา?”
“ไม่ใช่ไม่โจมตีเขา แต่ดูเหมือนว่าแมลงเหล่านี้จะกลัวเขาด้วย” ซูฮวาอวิ๋นดูเหมือนว่าจะสังเกตบางอย่างได้จึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา
เมื่อสวีเตาได้ยินเช่นนั้น จึงรู้สึกแปลกใจขึ้นมา “น่ากลัวเกินไปแล้ว”
ทว่าต่อมา ทั้งสองก็พลันตกตะลึงมากกว่าเดิม เพราะลู่เฉินจับแมลงสองสามตัวด้วยมือเพียงข้างเดียว แมลงเหล่านี้ดิ้นรนต่อสู้อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลายเป็นแห้งกรอบขึ้นมา จนในที่สุดกลายเป็นแมลงที่ถูกดูดพลังจนแห้งและร่วงลงสู่พื้นดินไป
“เกิดอันใดขึ้น?” สวีเตาตกตะลึงจนหน้าถอดสี แต่ลู่เฉินไม่ได้พูดอันใด กลับดูดซึมซับพลังจากแมลงเหล่านี้ต่อไป
เห็นเพียงพลังของแมลงเหล่านี้ ค่อย ๆ เข้าสู่เม็ดยาสีขาวเม็ดที่สี่ เติมเข้าไปทีละน้อย แต่เพราะเม็ดยาสีขาวเม็ดที่สาม ‘เม็ดยาปีศาจ’ ยังเติมเต็มไม่มากพอ ดังนั้นถึงแม้จะดูดซึมซับพลังแมลงไป เม็ดยาสีขาวเม็ดที่สี
