หานเก็บจิตสัมผัสวิญญาณกลับมา นางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับมู่หวังเฟยและฮองเฮาอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะพาเด็ก ๆ ปลีกตัวออกมา
“ตามไป!” เมื่อหยวนหลิงเอ๋อร์เห็นหลี่เยว่หานเดินจากไป นางจึงเรียกสาวใช้คนเดิมมาสั่งให้สะกดรอยตามทันที
“แต่ว่า… แต่ว่า…” สาวใช้แม้จะหวาดกลัวหยวนหลิงเอ๋อร์ ทว่านางก็กลัวหลี่เยว่หานไม่แพ้กัน!
“หากไม่ไป ก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาได้เลย!” สีหน้าของหยวนหลิงเอ๋อร์เคร่งขรึมลง ทำเอาสาวใช้สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว รีบก้มหน้าลอบติดตามหลี่เยว่หานไปทันที
ขบวนของหลี่เยว่หานเดินกันอย่างช้า ๆ โดยอ้างว่าจะไปหาท่านอ๋อง ทิศทางที่มุ่งหน้าไปจึงเป็นลานท้องพระโรงส่วนหน้า
สาวใช้แอบตามอยู่ไกล ๆ ในหัวมัวแต่คิดหาวิธีจะล่อหลี่เยว่หานไปยังสวนสุนัขล่าเนื้อ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าหลี่เยว่หานเป็นฝ่ายพานางเดินอ้อมเป็นวงกลม ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังสวนสุนัขล่าเนื้อเสียเอง…
กว่าที่สาวใช้จะทันรู้ตัว หลี่เยว่หานก็หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูสวนสุนัขล่าเนื้อเสียแล้ว
“เหตุใดที่นี่จึงดูคุ้นตานัก?” หลี่เยว่หานหยุดเท้าพลางพึมพำกับตนเอง
อวี้จวงได้รับการซักซ้อมมาล่วงหน้าแล้ว นางจึงก้าวขึ้นมาได้จังหวะพอดี “พระชายาทรงลืมแล้วหรือเพคะ นี่คือเส้นทางที่พวกเราเดินหลงมาตอนเข้าวังอย่างไรเล่าเพคะ ยามนั้นมีนางกำนัลคนหนึ่งบอกว่าหลังประตูบานนี้คือประตูด้านหลังของอุทยานหลวงเจ้าค่ะ”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็พยักหน้าพลางทำท่าเข้าใจ “น
