ิ่งฉีฮ่วนยิ้มออกมา “หากตัดเรื่องฐานะและสายเลือดทิ้งไป ทุกคนก็คือคนธรรมดาเหมือนกัน หากชีวิตอยู่ดีมีสุข ภายใต้ความยิ่งใหญ่ของตงฮั่น ใครเล่าจะอยากไปสู้รบเข่นฆ่าในสนามรบ? เหล่าทหารเป็นชายชาตรี มีเลือดรักชาติอยากตอบแทนแผ่นดินก็จริง แต่พวกเขาก็เป็นคนธรรมดา ไม่มีใครอยากใช้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายไปวัน ๆ หรอก!”
คำพูดนี้ทำเอาจงเจิ้งอวี่ทำตัวไม่ถูก ได้แต่หลบสายตาแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านอาบอกข้าที ว่าเหตุใดพวกเขาถึงมาเป็นทหาร!”
“ทหารรักษาชายแดนส่วนใหญ่เข้ากรมเพื่อปกป้องแผ่นดินก็จริง แต่ทหารที่ชานเมืองหลวงที่มีมากถึงห้าแสนนาย นอกจากทหารส่วนตัวสองแสนของสามัญชนจงเจิ้งเซวียนในตอนนั้นแล้ว ยังมีทหารของราชสำนักอีกสามแสนนาย เมืองหลวงที่สงบสุขเหตุใดต้องมีทหารมากมายขนาดนี้มาคุ้มกันอยู่นอกเมือง? สิ่งที่เจ้าได้ยินมา ข้าคงตอบแทนไม่ได้ เพราะข้าไม่ใช่ทหารเหล่านั้น หากเจ้าอยากรู้ความจริงในใจของพวกเขา ข้าแนะนำให้เจ้าไปลองถามไถ่ในกองทัพดูให้มาก”
พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็ประสานมือลาจงเจิ้งอวี่แล้วเดินจากไป
แม่ทัพสวีเดินตามไปติด ๆ ก่อนไปก็ประสานมือให้จงเจิ้งอวี่ “สามตำหนักท่านมีเลือดรักชาติเต็มเปี่ยม แต่ทหารทุกคนต่างก็เป็นหนึ่งชีวิตที่มีเลือดเนื้อ ในยุคที่บ้านเมืองสงบสุข ไม่มีใครอยากใช้ชีวิตแบบเช้าไม่รู้วันตายหรอก” ว่าแล้วแม่ทัพสวีก็เดินจากไปอีกคน
ส่วนใต้เท้าหานจากกรมพระคลังนั้นยิ่งกว่า เขาไม่แม้แต่จะคำนับด้วยซ้ำ เ
