บปรุงยาพอกผิวกลับมาให้นางอย่างรวดเร็ว
ยามนี้ คนงานในนาเกลือทุกคนจะได้รับยาพอกคนละสองหลอดต่อเดือน เพื่อให้มั่นใจว่ามือของพวกเขาจะปลอดภัยจากการถูกน้ำเกลือกัด
กาลเวลาหมุนเวียนไปอย่างรวดเร็ว ในวันเวลาที่ยุ่งเหยิง มักจะผ่านไปโดยไร้ร่องรอย
พริบตาเดียวก็ผ่านไปเจ็ดวันนับตั้งแต่สามพ่อลูกตระกูลเหมามาหาเรื่องถึงที่ หลี่เยว่หานทำงานเสร็จและเตรียมตัวจะกลับเข้าเมืองพร้อมกับเมิ่งฉีฮ่วนตามปกติ ทว่าวันนี้ที่นาเกลือเกิดปัญหาเล็กน้อย เขาจึงต้องรั้งอยู่เพื่อปรึกษาหารือทางแก้ไขกับสองพ่อลูกตระกูลสวีและปลัดอำเภอโจว
ยามนี้เข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทันทีที่ก้าวเท้าออกมา หลี่เยว่หานก็ถูกลมหนาวปะทะจนต้องห่อไหล่
“นังตัวแสบ! ดูซิว่าวันนี้เจ้าจะหนีไปไหนพ้น!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังอย่างกะทันหัน หลี่เยว่หานยังมิทันได้ตั้งตัว ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็มืดดับลง นางถูกคลุมด้วยกระสอบและถูกอุ้มตัวขึ้นมาทันที
หลี่เยว่หานมิกล้าประมาท นางรวบรวมพลังจิตจู่โจมไปที่คนด้านหลังทันที ชายคนนั้นส่งเสียงครางในลำคอด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะปล่อยมือและเหวี่ยงหลี่เยว่หานลงบนพื้น
นางอาศัยจังหวะนั้นกลิ้งตัวหลบและกระชากกระสอบออกจากหัวได้สำเร็จ
ทว่าก่อนที่นางจะได้ทันทำอะไรต่อ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งปราดเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาเข้ากดทับชายที่ใช้กระสอบคลุมหัวนางเมื่อครู่ลงกับพื้น หมัดอันหนักหน่วงขนาดเท่าหม้อดินประเคนใส่ร่างนั้นอย่างมิยั้ง
