้งหลิงซีหนีไปซ่อนตัวถึงแถบตะวันตกที่ห่างไกลเพียงนั้นไม่ใช่หรือ?”
“ตอนนี้เขาพาหลานชายหลานสาวแท้ ๆ มาคืนให้ท่านแล้ว ทั้งยังสร้างผลงานใหญ่หลวงจนชื่อเสียงระบือไกล ท่านกลับมานึกระแวงว่าเขามีแผนการอื่น? ฮ่องเต้หลิงอวิ๋น… ก่อนข้าจะแต่งให้ท่าน เหตุใดข้าถึงไม่ยักรู้ว่าท่านเป็นคนใจแคบเท่าปลายเข็มเช่นนี้?”
ตรัสจบ ฮองเฮาก็ยกมือซ้ายขึ้นมา ใช้นิ้วหัวแม่มือบดกับนิ้วก้อยตรงปลอกเล็บเพื่อสื่อว่า “เท่ารูเข็ม” มันเล็กแค่ไหน แต่พระนางพบว่าปลอกเล็บนั้นเกะกะ จึงถอดออกเสียเลย แล้วยื่นพระหัตถ์ไปตรงหน้าฮ่องเต้ ย้ำชัด ๆ ว่า “เล็กแค่นี้เอง!”
เมื่อถูกภรรยาตำหนิชุดใหญ่ ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็รู้สึกอับอายจนหน้าแดง ได้แต่ยืนปั้นหน้ายักษ์อยู่ข้าง ๆ พลางส่งเสียง “เหอะ” ในลำคอเบา ๆ
เห็นดังนั้น ฮองเฮาก็สวมปลอกเล็บกลับตามเดิมอย่างใจเย็น “หากท่านไม่ไว้ใจเหวินจั๋วถึงเพียงนั้น รอให้จบเรื่องการส่งเสริมวิชาถลุงเกลือและถลุงน้ำมันคราวนี้แล้ว ก็แค่มอบที่ดินสงบ ๆ สักผืนให้เขาเป็นที่พำนัก แล้วส่งเขาออกไปจากเมืองหลวงเสียก็สิ้นเรื่อง หรือถ้ายังไม่พอใจ ก็ส่งเขากลับไปที่เมืองเทียนซิงอู่เหอเสียเลยสิ ท่านจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเขาให้รำคาญใจ”
“ไม่ได้! เมืองเทียนซิงอู่เหอนั่นซับซ้อนอันตรายนัก ได้ยินว่ากลางค่ำกลางคืนยังมีผีสางย้ายบ้าน ตื่นมาอีกทีคนก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นกันหมด จะให้เหวินจั๋วไปเฝ้าที่นั่น ข้าไม่วางใจ!” ฮ่องเต้คัดค้านทันที
“ท่านไม่ได
