กษตรรึเปล่า?” หลี่เยว่หานจงใจเอ่ยถึงสถานที่ที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด
หลี่ต้าเฉิงก้มลงหยิบน้ำส้มขึ้นมาดมพอดี เมื่อได้ยินคำถามของนาง เขาก็ตอบกลับมาทันควัน “ใช่แล้ว ร้านเครื่องจักรกลเกษตรมีผักผลไม้สดตั้งเยอะแยะ ปกติพวกเราก็ไปซื้อที่นั่นกันไม่ใช่หรือ”
“นอกจากผักผลไม้แล้ว ร้านเครื่องจักรกลเกษตรยังมีอะไรขายอีก?” น้ำเสียงของหลี่เยว่หานเต็มไปด้วยความไม่พอใจ นางแกล้งถีบรองเท้าสลิปเปอร์กระเด็นไปคนละทาง
“จะมีอะไรอีกล่ะ ก็มีแต่ผักผลไม้สิ” หลี่ต้าเฉิงยิ้มซื่อ ๆ พลางยืดตัวตรงแล้วหันหลังกลับเข้าครัว “สงสัยเมื่อเช้าพ่อจะมึนหัวไปหน่อยเลยเลือกส้มไม่ดี เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จพ่อจะไปอีกรอบ รับรองว่าจะเลือกส้มที่สดที่สุดมาคั้นให้ลูกดื่มแน่นอน”
มองตามหลังหลี่ต้าเฉิงไป หลี่เยว่หานรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอีกครั้ง
นางชอบดื่มน้ำส้ม ดังนั้นไม่ว่าหลี่ต้าเฉิงจะยุ่งเพียงใด ทุกครั้งที่นางปิดเทอมกลับบ้าน เขาจะเตรียมน้ำส้มคั้นด้วยมือตัวเองไว้ให้เสมอ ตั้งแต่ชั้นมัธยมต้นที่นางต้องไปอยู่หอพัก ทุกสัปดาห์ที่กลับบ้านนางก็จะได้ดื่มน้ำส้มที่สดชื่นที่สุดเสมอ
จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย นาน ๆ ครั้งจะได้กลับบ้านในช่วงปิดเทอม แม้หวังเฟิ่งจะทำหน้าตึงใส่ไม่เลิกรา แต่หลี่ต้าเฉิงก็ยังคงเตรียมส้มสด ๆ ไว้ให้นางเสมอ ไม่ว่าจะคั้นเป็นน้ำหรือหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ในฤดูร้อนเขาก็จะเตรียมน้ำแข็งไว้ในตู้เย็นเพื่อลดอุณหภูมิให้น้ำส้ม ส่วนในฤดูหนาวแม้
