่างหากเจ้าตายไปก็ไม่มีผลดีต่อข้าเลยสักนิด”
“หืม?” หลี่เยว่หานเลิกคิ้วขึ้น แต่มือยังคงขุดดินไม่หยุด
“ก็คือ… คือถ้าเจ้าตาย แดนราชันไร้เทียมทานก็คงตกมาอยู่ในมือข้าสูงมากก็จริง แต่เจ้าคือเจ้าของคนก่อนหน้า หากข้าจะลบตัวตนของเจ้าออกไปให้สิ้นซาก ข้าต้องสูญเสียพลังจิตมหาศาล ซึ่งนั่นอาจทำให้ข้ากลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปเลยก็ได้”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็เข้าใจแจ่มแจ้งก่อนจะสวนกลับว่า “เดิมทีเจ้าก็บื้ออยู่แล้วนี่”
“เจ้าพูดกับข้าแบบนี้ได้ยังไง!” ถังซีฝานเริ่มไม่พอใจ “ข้าอุตส่าห์อยากจะช่วยเจ้านะ!”
เมื่อหลุมขุดเสร็จ หลี่เยว่หานก็วางซากสุนัขจิ้งจอกลงไปแล้วเริ่มกลบดิน นางเหยียบดินให้แน่นจนมั่นใจว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงหันไปมองถังซีฝาน พลางยิ้มเย็น
“หากข้าเดาไม่ผิด ถ้าข้าใช้พลังแห่งผู้ครอบครองเสกของกินออกมา พลังนั้นย่อมต้องถูกกัดกร่อนและสูญเสียไป เพราะนี่ไม่ใช่การควบคุมลมฟ้าอากาศที่อาศัยสสารเดิมในแดนราชันไร้เทียมทานมาเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อม ใช่หรือไม่?”
ถังซีฝานถูมือไปมาอย่างเก้อเขิน ไม่กล้าสบตาหลี่เยว่หาน “เมื่อพลังของผู้ครอบครองลดน้อยลง แดนราชันไร้เทียมทานก็จะเรียกคืนพลังนั้นกลับไปเอง เมื่อใดที่พลังของเจ้าลดต่ำจนไม่อาจควบคุมกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้เพื่อสกัดกั้นการช่วงชิงของข้าได้
เมื่อนั้นข้าก็จะสามารถแย่งชิงพลังของผู้ครอบครองมาทั้งหมดได้อย่างชอบธรรม และทำให้เจ้ากลายเป็นสัตว์ที่ถูกกักขังอยู่ในแดนราชันไร้เที
