รัวนี้แทบจะนำเสบียงที่มีทั้งหมดออกมาต้อนรับพวกเขา พรุ่งนี้เช้าคงต้องรีบไปหาซื้อเสบียงจากเมืองใกล้เคียงเป็นแน่
ทว่าถึงจะกระนั้น อาหารก็ยังคงเรียบง่ายยิ่งนัก
เฉียวม่ายเมี่ยน ผัดผักแห้งใส่เศษหมูเค็ม และโจ๊กข้าวโพดไม่กี่ชาม นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ครอบครัวนี้จะหามาให้ได้แล้ว
เมิ่งฉีฮ่วนหาใช่คนช่างเลือก เขาหยิบหมั่นโถวสีเข้มขึ้นมาทานกับผักดองอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่าด้วยความที่เฉียวม่ายเมี่ยนค่อนข้างแข็ง เขาจึงต้องทานสลับกับการจิบโจ๊กข้าวโพดเป็นระยะ
“เส้นทางต่อจากนี้ พยายามอย่าคลุกคลีกับคนบนรถม้าคันนั้นให้มากนัก” เมิ่งฉีฮ่วนกดเสียงต่ำเอ่ยขึ้นขณะที่อาหารยังเต็มปาก ทำเอาเจียงหมิงที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวถึงกับชะงักไป
“ท่านอาจารย์เจียง” เฮ่อเจิ้งเทียนแตะมือเจียงหมิงไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันเอ่ยปาก “แม้ท่านอาจจะไม่อยากเชื่อ ทว่าข้ามั่นใจถึงแปดส่วนว่า บนรถม้าคันนั้นมีหงอวี้เพียงคนเดียวที่ยังเป็นมนุษย์”
“หือ?” เจียงหมิงถึงกับมึนงงจนหัวแทบระเบิด
เขารู้สึกว่าสถานะผู้ข้ามภพของตนช่างไร้น้ำหนักขึ้นทุกที… ไหนล่ะปณิธานอันแรงกล้าที่จะสร้างปืนใหญ่ รถไฟ และอาวุธร้ายแรงเพื่อถล่มศัตรูให้กลับบ้านเก่า? ไฉนพอมาอยู่ในร่างนี้เขากลับกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ ยิ่งกว่าคนโบราณเสียอีก?
“ดูจากสถานการณ์ยามนี้ หงอวี้คงเหลืออายุขัยอีกไม่เกินสองวัน” หากมิใช่เรื่องที่กระทบถึงชีวิตของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนยามเอ่ยถึงความเป็นตายของผ
