ย์ที่ทุ่มเทให้เขาทั้งใจแต่ได้แค่เพื่อน’ ใช่หรือไม่?
“อาจจะเป็นเพราะเราโตมาด้วยกัน ตอนที่เราอายุได้ประมาณสองร้อยปี มู่หลีเคยเล่าเรื่องแดนราชันไร้เทียมทานให้ข้าฟังมากขึ้น ตอนนั้นข้าถึงได้รู้ว่า เจ้าของคนก่อนของมิตินี้… ฆ่าตัวตาย”
“ฆ่าตัวตาย?” หลี่เยว่หานและเจ้าม้าบื้ออุทานออกมาพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ
“ใช่” หูต้าลี่พยักหน้า “ในตอนนั้น ใต้ศพในถ้ำมีจดหมายฉบับหนึ่งที่เจ้าของเดิมเขียนทิ้งไว้ ว่ากันว่าเขาไม่สามารถทนรับความโหดร้ายของแดนราชันไร้เทียมทานได้อีกต่อไป เขาไม่อยากมองเห็นชีวิตคนเป็นเพียงต้นไม้ใบหญ้า และไม่อยากฆ่าคนเพื่อเพิ่มพลังให้ตนเอง เขาจึงเลือกจบชีวิตลง”
เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ ในใจของหลี่เยว่หานก็พลันสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก
นั่นสินะ ในแดนราชันไร้เทียมทานแห่งนี้ ชีวิตคนก็ไม่ต่างอะไรกับต้นหญ้า…
“ตอนนั้นข้าถึงเพิ่งรู้ว่า ในวันที่เราตกลงไปในเหวและสลบไปพร้อมกัน มู่หลีไม่ได้คิดจะช่วยข้าเป็นอย่างแรก แต่นางกลับค้นตัวศพอย่างละเอียดจนทั่ว นางไม่เพียงแต่ได้แดนราชันไร้เทียมทานที่เป็นของวิเศษระดับสูง แต่ยังได้ของวิเศษอื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งนางแอบซ่อนไว้ใน ‘แขนเสื้อจักรวาล’ ของนางทั้งหมด” น้ำเสียงของหูต้าลี่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว
หลี่เยว่หานเม้มริมฝีปาก “เจ้ารู้เรื่องพลังของแดนราชันไร้เทียมทานมากน้อยแค่ไหน?”
หูต้าลี่พยักหน้า “ข้ารู้ว่าในมิตินี้ ขอเพียงเจ้าของปรารถนา จะให้ใครตายก็ย่อมได้ และข้าย
