งเข้าสู่ช่วงค่อนคืน จึงค่อย ๆ ผล็อยหลับไป
ในวันต่อมา หลี่เจี้ยนโบยังคงเดินทางไปกลับระหว่างสำนักศึกษาและหอจิ่วอวี๋ตามปกติ ทว่าทุกคนกลับสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ท่านอาจารย์หลี่ที่เคยวางตัวสุขุมเยือกเย็นและมักจะหยุดทักทายพูดคุยกับผู้คนนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว
เขาดู… เร่งรีบอย่างยิ่ง ราวกับว่ามีเรื่องด่วนบางอย่างที่ต้องรีบไปจัดการ
เนื่องจากเขาอ้างว่าเป็นคนจากเมืองเทียนซิงอู่เหอ เมื่อพิจารณาจากความวุ่นวายของสถานที่แห่งนั้น ทางศาลาว่าการจึงยังมิได้เลิกจับตาดูเขา
เมื่อเห็นเขามีท่าทีวุ่นวายเช่นนี้ ทุกคนจึงเพิ่มความระมัดระวังเป็นเท่าตัว เพราะเกรงว่าหลี่เจี้ยนโบจะเป็นคนที่ทางเมืองเทียนซิงอู่เหอส่งมาเพื่อก่อความไม่สงบ
แต่หลังจากเฝ้าติดตามดูจึงพบว่า สาเหตุที่เขาต้องเร่งรีบในแต่ละวัน เป็นเพราะเขามักจะมีข้อสงสัยใคร่รู้จากการอ่านหนังสือมากมายเหลือเกิน
เพราะด้วยวัยขนาดเขาแล้ว แต่ยังสามารถสงบจิตสงบใจมานั่งเรียนร่วมกับเด็ก ๆ ได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งนัก
ในช่วงเวลาเดียวกับที่ความผิดปกติของหลี่เจี้ยนโบกำลังได้รับความสนใจนั้น จี้ซินเยว่ก็เริ่มไปอาละวาดที่หน้าจวนกั๋วกง บังคับให้หลี่เยว่หานนำเสบียงที่กักตุนไว้ออกมาขายให้แก่ชาวเมืองหลวง
คราแรกชาวบ้านต่างพากันคิดว่า นั่นเป็นเสบียงที่หลี่เยว่หานเตรียมไว้เพื่อเป็นทุนสงครามให้สามี ยามนี้คนทั้งคู่หย่าขาดกันแล้วจะไปบังคับให้นางเอาของออกมาจึงดูจะเป็นก
