ง ข้าจึงไม่ได้ติดต่อทางนั้นอีกเลย”
“แล้วเจ้าไปรู้เรื่องที่หลี่ต้าเฉิงตกน้ำได้อย่างไร?” หลี่เยว่หานซักต่อ
“ก็เมืองหลวงเพิ่งจะเปิดด่านไม่ใช่หรือจ๊ะ” หลี่หรงหรงถอนใจ “ข้าเพิ่งได้รับข่าวเมื่อสองวันก่อน กำลังคิดหาทางออกไปข้างนอกเพื่อฝากเงินไปให้ท่านพ่อรักษาตัว พี่ก็ส่งคนมาตามข้าพอดี”
เมื่อได้ฟังความจริง หลี่เยว่หานจึงสั่งให้หงซิ่วหยิบตั๋วเงินออกมาใบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ในเมื่อข้ารู้แล้วว่าเขาป่วย จะทำเป็นนิ่งดูดายก็คงไม่ดี เจ้าช่วยหาคนที่ไว้ใจได้ ส่งตั๋วเงินนี่ให้ถึงมือเขาโดยตรง อย่าให้หวังเฟิ่งรู้เรื่องเด็ดขาด”
“ต่อให้พี่ไม่บอก ข้าก็ต้องกำชับเช่นนั้นอยู่แล้ว ข้ารู้นิสัยท่านแม่ดี หากนางรู้ว่าพี่ส่งเงินให้ท่านพ่อ นางต้องเกาะไม่ปล่อยแน่” หลี่หรงหรงก้มหน้ารับตั๋วเงินไป “ข้าขอขอบใจพี่แทนท่านพ่อด้วยนะ”
“ไม่จำเป็นหรอก” หลี่เยว่หานโบกมือปัด พยายามข่มความว้าวุ่นใจประหลาดนั้นลง นางสนทนากับหลี่หรงหรงอีกไม่กี่ประโยคก็เร่งให้ฝ่ายหลังรีบไปจัดการธุระ
รถม้าจากเมืองหลวงไปถึงอำเภอฮัวซีต้องใช้เวลาเดินทางสองวัน แต่หากยอมจ่ายเงินจ้างชายส่งสารที่ฝีเท้าเร็ว เพียงวันเดียวก็ถึงที่หมาย
ดังนั้นในวันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง หลี่ต้าเฉิงจึงได้รับตั๋วเงินจากคนส่งสารที่เดินทางมาจากเมืองหลวง หลี่เยว่หานมอบให้หนึ่งร้อยตำลึง ส่วนหลี่หรงหรงสมทบอีกห้าสิบตำลึง ทำให้หลี่ต้าเฉิงกลายเป็นผู้มีเงินทองขึ้นมาในพริบตา
แต่หลี่ต้าเฉิงไม่ได
