้ป่าวประกาศให้ใครรู้ เขาคอยจนกระทั่งยายหลงไม่อยู่บ้าน จึงค่อย ๆ สวมเสื้อผ้าทับกันหลายชั้น เดินเลี่ยงไปตามทางสายเล็ก ๆ ที่ไร้ผู้คนมุ่งหน้าไปยังโรงหมอ ทีแรกโรงหมอไม่อนุญาตให้คนไข้เข้าพักค้างคืน แต่หลี่ต้าเฉิงจ่ายเงินไปถึงยี่สิบตำลึง พร้อมอ้างว่าที่บ้านไม่มีคนคอยดูแล ทางโรงหมอจึงจำต้องยอมให้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่นั่น
ด้วยเงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงในมือ หลี่ต้าเฉิงพักอยู่ที่โรงหมอห้าวัน เสียค่ายาไปเจ็ดสิบตำลึง และจ่ายค่าปรนนิบัติดูแลอีกสามสิบตำลึง เมื่อเหลือเงินติดตัวห้าสิบตำลึง เขาจึงออกจากโรงหมอและมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านหลังเก่า
ระหว่างทาง หลี่ต้าเฉิงบังเอิญพบกับหวังเฟิ่งที่ไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน ทีแรกเขาคิดจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น ทว่าหวังเฟิ่งที่ยังมีนิสัยดูถูกคนและชอบข่มผู้อื่นไม่เปลี่ยน เมื่อเห็นหลี่ต้าเฉิงในสภาพทรุดโทรม นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปหัวเราะร่ากับคนข้างกาย
“เห็นไหมล่ะนั่น นั่นแหละอดีตสามีข้า สภาพดูไม่ได้ราวกับสุนัขข้างถนน ตอนข้าอยู่กับเขาน่ะต้องทนลำบากมาไม่น้อยเลย!”
“ดีแล้วที่เจ้าหย่าขาดแล้วแต่งเข้าตระกูลเหมาของเรา พี่ใหญ่ของข้าเป็นคนรักเมีย เขาไม่มีวันปล่อยให้เจ้าต้องลำบากอีกแน่” หญิงที่พูดอยู่นั้นน่าจะเป็นน้องสาวของเหมาเต๋อ
“นั่นน่ะสิ ดีนะที่ข้าได้เจอพี่ใหญ่ของเจ้า ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องทนอุดอู้อยู่ในบ้านผุพังลมโกรกกับชายที่เหมือนสุนัขใกล้ตายคนนี้ไปตลอดชาติ เจ้าดูมือข้า
