ประทานจากวังหลวงและคำทักทายจากฮองเฮาไปร่วมงานเลี้ยงครบเดือน เมิ่งฉีฮ่วนก็คำนวณไว้แม่นยำ เดิมทีเขาคิดว่าจงเจิ้งเสียนจะมาหาหลังจากไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเพื่อขอชีวิตจงเจิ้งเซวียนเสียก่อน ไม่นึกเลยว่าจงเจิ้งเสียนจะมาเร็วกว่าที่คิด
แต่ก็ดีเหมือนกัน ยิ่งเขามาเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เขาสับสนจนหาคำตอบไม่ได้เร็วขึ้นเท่านั้น
—
ณ จวนกั๋วกง
หลี่เยว่หานทานมื้อค่ำเสร็จก็ตั้งใจจะไปหาลูก ๆ แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู นางก็ได้ยินเสียงแม่นมกำลังคุยกับสาวใช้เสียก่อน
“ฟูเหรินของเราช่างอาภัพนัก” แม่นมทอดถอนใจ “แทบเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะคลอดลูกให้ฉีอ๋องได้ นึกไม่ถึงเลยว่าฉีอ๋องจะเป็นคนใจดำอำมหิต พอได้ดิบได้ดีเป็นอ๋อง นอกจากจะหย่ากับฟูเหรินแล้ว ยังรับเอาเมียเก่ามาเป็นชายารองอีก ยามนี้ยังไปสำราญกับแม่นางเยว่เซ่อที่เป็นนางโลมอันดับหนึ่ง… ไม่รู้ว่าถ้าฟูเหรินรู้เข้าจะเสียใจเพียงใด!”
“ชู่ว… อย่าพูดเรื่อยเปื่อย ฉีอ๋องทรงเป็นถึงอ๋องผู้สูงศักดิ์ ย่อมมีผู้หญิงมากมายอยากเข้าหา แม่นางเยว่เซ่อก็แค่ผู้หญิงในย่านเริงรมย์ จะมาเปรียบกับฟูเหรินของเราได้อย่างไร!” เสี่ยวอวิ๋น สาวใช้ที่ช่วยแม่นมดูแลเด็ก ๆ เอ่ยขัดขึ้น
หลี่เยว่หานยืนอยู่ด้านนอก ร่างกายเหมือนถูกปกคลุมด้วยไอเย็นเยือก แต่นางกลับยืนนิ่งสนิทไม่ส่งเสียงใด ๆ ฟังทั้งสองคนสนทนากันต่อไป
“เฮ้อ น่าสงสารฟูเหรินของพวกเรา ยามนี้ต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าคนภายนอกจะเยาะ
