วกเขาแย่งชิงอำนาจกัน พวกเราก็ต้องหาทางหนีทีไล่ให้ตนเองเช่นกัน”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น จีหยางและหลงจู๊ทั้งสองต่างสบตากันด้วยความไม่เข้าใจเต็มอก
“พวกเจ้าไม่ต้องสงสัยไป เมื่อถึงเวลาที่ควรบอก ข้าจะบอกเอง” หลี่เยว่หานทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น พร้อมกำชับเรื่องสำคัญที่ทั้งสามต้องระวังอีกครั้ง ก่อนจะออกจากโรงเตี๊ยมปาเซียนมุ่งหน้ากลับจวนกั๋วกง
….
เพียงครู่เดียวหลังจากหลี่เยว่หานจากไป ตระกูลเวินผู้ค้าหลวงก็ส่งคนมาประกาศอย่างเอิกเกริกว่าได้ถอนหุ้นออกจากโรงเตี๊ยมปาเซียนแล้ว ต่อไปตระกูลเวินกับโรงเตี๊ยมปาเซียนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กันอีก
เพราะมีคำกำชับของหลี่เยว่หานไว้ก่อนแล้ว ทางโรงเตี๊ยมจึงวางตัวได้อย่างสงบนิ่ง หลังจากทั้งสองฝ่ายขีดเส้นแบ่งกันอย่างชัดเจน ชาวเมืองหลวงต่างพากันก่นด่าฉีอ๋องคนใหม่นี้กันขนานใหญ่
ถึงแม้จะมองว่าฮั่นหรงฟูเหรินไม่คู่ควรกับเขา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องบีบคั้นทำลายกิจการของนางในเมืองหลวงทุกวิถีทางเช่นนี้ แม้แต่หอฝานเทียนซึ่งเป็นสถานที่ที่นางเคยชอบไปกินข้าวก็ยังไม่ละเว้นฉีอ๋องช่างเลือดเย็นไร้น้ำใจเสียจริง!
บ้างก็คาดเดากันไปต่างๆ นานาว่า ที่ฉีอ๋องโหดร้ายเช่นนี้ เป็นเพราะฮั่นหรงฟูเหรินแอบคบชู้จนคลอดบุตรที่ไม่ใช่ลูกของเขาออกมา
ต่อข่าวลือเหล่านี้ จวนฉีอ๋องมิได้มีความคิดที่จะออกมาแก้ข่าวแต่อย่างใด เช่นเดียวกับจวนซิงกั๋วกง
ทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ นอกเหนือจากการที่ค
