อกไปเที่ยวเล่นแล้วหายตัวไป ทุกคนบอกว่าเยว่เหยาจมน้ำตาย เพราะพบรองเท้าของนางนอกคูเมือง แต่ไม่คิดว่า…”
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของจงเจิ้งอวี่ก็เต็มไปด้วยความแค้น “ตระกูลชุย ข้าจะถอนรากถอนโคนพวกเจ้าให้สิ้น!”
หลี่เยว่หานไม่รู้จะปลอบจงเจิ้งอวี่อย่างไร แต่ฟางจื่อหลานที่อยู่ข้าง ๆ กลับเอ่ยขึ้น “ฝ่าบาทอย่าเสียพระทัยนักเลย อย่างน้อยก็ได้ตัวคนกลับมาแล้ว”
จงเจิ้งอวี่ไม่ตอบอะไร
คืนนั้นไม่มีใครได้นอน ด้วยมีฟางจื่อหลานอยู่ ตัวตนของสาวน้อยทั้งยี่สิบกว่าคนจึงถูกยืนยันเกือบหมด หลี่เยว่หานส่งคนไปแจ้งข่าวแก่ครอบครัวของพวกนางอย่างลับ ๆ ทยอยมีคนมารับตัวกลับ
เมื่อฟ้าเริ่มสาง จากสาวน้อยกว่ายี่สิบคน ยังเหลืออีกเจ็ดแปดคนที่ไม่มีใครมารับ ที่เหลือถูกรับกลับไปหมดแล้ว
เรื่องบังเอิญก็คือ สาวน้อยที่มีครอบครัวมารับล้วนไม่มีโรคภัย ส่วนที่เหลือที่ไม่มีใครมารับล้วนเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ หลังจากเฉินหมิงยืนยัน สาวน้อยเหล่านี้ล้วนเคยถูกเขาแตะต้อง
นั่นก็คือ โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ของสาวน้อยเหล่านี้ติดมาจากเฉินหมิง
หลี่เยว่หานโกรธจนปวดหัว พอฟ้าสางก็ส่งคนไปกระจายข่าวทั่วเมือง เปิดโปงความชั่วร้ายของร้านหรูอี้เก๋อจนหมดสิ้น ทั้งเมืองหลวงตื่นตระหนกในชั่วข้ามคืน ทุกคนหวาดกลัว ล้อมศาลประจำเมืองเรียกร้องให้ลงโทษร้านหรูอี้เก๋ออย่างหนัก! ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลผู้ดีหลายตระกูลกดดันท่านผู้ว่าการ เรียกร้องให้จัดการคดีนี้อย่างเด็ดขาด แต่
